การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความ ต้านทานการเสียหายเชิงกลของมังคุดที่รับภาระแบบกระแทก ศึกษาถึงการเปลี่ยนแปลงคุณภาพของมังคุดที่เสียหายที่อายุ การเก็บต่าง ๆ และศึกษาถึงวัสดุรองรับที่สามารถลดแรง กระแทกได้อย่างมีประสิทธิภาพและเหมาะสม จากเครื่องมือ ที่ออกแบบโดยอาศัยหลักการคงตัวของพลังงาน ใช้มังคุด ระยะที่ 4 (ผิวสีแดงหรือน้ำตาลอมแดง) มวลขนาดเล็ก (60-80 กรัม), กลาง (81-100 กรัม) และใหญ่ (101-130 กรัม) ปล่อยให้ตกกระแทกด้วยความเร็ว 7 ระดับ ได้แก่ ความเร็วที่ระดับความสูง 10,15,20,25,30,35 และ 40 ซม. และใช้มังคุดที่ไม่ถูกกระแทกเป็นชุดควบคุม และศึกษาถึงประสิทธิภาพของวัสดุรองรับต่อความเสียหาย ของมังคุดและอายุการเก็บรักษาโดยใช้มังคุดระยะที่ 4 มวลขนาด 100(+,-)15 กรัม ปล่อยให้ตกกระแทกด้วย พลังงาน 3 ระดับ คือ ที่ระดับความสูง 20, 40 และ 60 ซม. ขณะมีและไม่มีวัสดุรองรับ (แผ่นโฟมโพลีสไตรีนและ กระดาษหลุม) เก็บรักษานาน 20 วัน ที่อุณหภูมิห้องโดย เก็บตัวอย่างทุก 5 วัน พบว่าความเสียหายของมังคุดจะขึ้น อยู่กับพลังงานดูดกลืน ซึ่งเซลล์ของเปลือกมังคุดมีความ ต้านทาน พลังงงานกระแทกระดับหนึ่ง ถ้าเกินระดับที่เซลล์ ทนได้ เซลล์จะเกิดบาดแผลและส่งผลต่อเนื่องทำให้ เปลือกแข็ง พลังงานกระแทกสามารถทะลวงเข้าไปทำลาย เนื้อมังคุดให้เสียหายได้โดยที่เซลล์เปลือก บางส่วนยังไม่ ถูกทำลาย ความเสียหายของมังคุดจะขึ้นอยู่กับพลังงาน ที่มังคุดดูดกลืนอย่างมาก โดยความเสียหายจะเกิดในลักษณะ ของเปลือกแข็งเป็นหลัก รองลงมาคือ เนื้อเสียหาย ซึ่ง เนื้อมังคุดที่เสียหายจะมีสีเข้มขึ้น และมีปริมาณกรดทั้งหมด และน้ำตาลทั้งหมดต่ำกว่าปกติ อายุการเก็บที่เพิ่มขึ้น จะทำให้ความเสียหายของมังคุดรุนแรงขึ้นตามลำดับ วัสดุ รองรับที่สามารถลดความเสียหายได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเหมาะสมคือแผ่นโฟมโพลีสไตรีน โดยจะลดพลังงาน ที่มังคุดดูดกลืนได้ 3-12 เท่า ซึ่งผลการประเมินคุณภาพ ทางประสาทสัมผัสพบว่าผู้บริโภคยอมรับมังคุด (ขนาด 100(+,-)15 กรัม ขณะใช้แผ่นโฟมรองรับ) ที่ได้รับพลังงาน กระแทกไม่เกิน 0.397 จูล (ความสูงไม่เกิน 40 ซม.) ที่อายุการเก็บไม่เกิน 15 วัน