การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติของชาวประมงต่อการอนุรักษ์ทรัพยากร ประมงในทะเลสาบสงขลา ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติ ตลอดจนเปรียบเทียบความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติของชาวประมงต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรประมงใน ทะเลสาบสงขลา โดยเปรียบเทียบตามตัวแปรเพศ อายุ ระดับ การศึกษา รายได้เฉลี่ย/เดือน และระยะเวลาที่ประกอบอาชีพประมง กลุ่มตัวอย่าง คือ หัวหน้าครัวเรือนประมงที่มี ภูมิลำเนาอยู่ในเขตตำบลคูขุด อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา จำนวน 84 ราย โดยใช้วิธีสุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ซึ่งผู้วิจัยได้สร้างขึ้น การวิเคราะห์ความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติของกลุ่มตัวอย่าง ได้ วิคราะห์เป็น 2 ลักษณะ คือ การวิเคราะห์ ความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติเป็นรายข้อ และการวิเคราะห์โดยพิจารณาจาก คะแนนรวมของความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติของกลุ่มตัวอย่าง วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติ และหาสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์พหุคูณระหว่างความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติของกลุ่มตัวอย่างต่อการอนุรักษ์ทรัพยากร ประมงในทะเลสาบสงขลา ผลการศึกษาเกี่ยวกับความรู้เรื่องการอนุรักษ์ทรัพยากร ประมงในทะเลสาบสงขลา เมื่อพิจารณาความรู้เป็นรายข้อพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความรู้เกี่ยวกับการรักษาสภาพแวดล้อมของ ทะเลสาบสงขลามากที่สุดและเมื่อพิจารณาคะแนนรวมของความรู้ ของกลุ่มตัวอย่าง ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีความรู้ เกี่ยวกับการอนุรักษ์ทรัพยากรประมงในทะเลสาบสงขลา อยู่ในระดับดีและระดับพอใช้เป็นจำนวนเท่ากัน ผลการศึกษาเกี่ยวกับทัศนคติของกลุ่มตัวอย่างต่อการ อนุรักษ์ทรัพยากรประมงในทะเลสาบสงขลา เมื่อพิจารณา ทัศนคติเป็นรายข้อพบว่ากลุ่มตัวอย่างมีทัศนคติเห็นด้วย มากที่สุดเกี่ยวกับบทบาทของสถานศึกษาและสื่อมวลชนในการ ให้ความรู้ความเข้าใจแก่ชาวประมง เรื่องการอนุรักษ์ทรัพยากร ประมงในทะเลสาบสงขลา และเมื่อพิจารณาจากคะแนนรวมของ ทัศนคติของกลุ่มตัวอย่าง ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่าง ส่วนมากมีทัศนคติต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรประมงในทะเลสาบ สงขลาอยู่ในระดับที่ดี ผลการศึกษาเกี่ยวกับแนวปฏิบัติของกลุ่มตัวอย่างในการ อนุรักษ์ทรัพยากรประมงในทะเลสาบสงขลา เมื่อพิจารณาแนว ปฏิบัติเป็นรายข้อ พบว่ากลุ่มตัวอย่างมีแนวปฏิบัติที่ถูกต้อง มากที่สุดในเรื่องการใช้เครื่องมือประมงจับสัตว์น้ำใน ทะเลสาบสงขลา โดยกลุ่มตัวอย่างส่วนมากใช้เครื่องมือประมง ที่ไม่มีผลกระทบต่อชีวิตความเป็นอยู่ของสัตว์น้ำในทะเลสาบ สงขลา และเมื่อพิจารณาจากคะแนนรวมแนวปฏิบัติของกลุ่ม ตัวอย่าง ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนมากมีแนวปฏิบัติ อยู่ในระดับดี ผลการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้ ทัศนคติ และ แนวปฏิบัติของกลุ่มตัวอย่างพบว่า ความรู้กับทัศนคติ และ ทัศนคติกับแนวปฏิบัติมีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์ สหสัมพันธ์ (r) = 0.44 และ 0.42 ตามลำดับ ส่วนความรู้ กับแนวปฏิบัติ ผลการวิจัยพบว่ามีความสัมพันธ์กันในระดับต่ำ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 โดยมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ (r) = 0.29 และผลการวิเคราะห์ ค่าสัมประสิทธิสหสัมพันธ์ พหุคูณระหว่างความรู้ ทัศนคติ และแนวปฎิบัติ โดยให้แนว ปฎิบัติเป็นตัวเกณฑ์ ความรู้ และทัศนคติเป็นตัวพยากรณ์ ผลการวิจัยพบว่า ความรู้และทัศนคติทำนายแนวปฎิบัติได้ ประมาณ 19 เปอร์เซนต์ (R = 0.44 และ R = 0.19) ผลการเปรียบเทียบความรู้ ทัศนคติ และแนวปฏิบัติของ กลุ่มตัวอย่างต่อการอนุรักษ์ทรัพยากรประมงในทะเลสาบสงขลา พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความรู้ไม่แตกต่างกันตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา รายได้เฉลี่ย/เดือน และระยะเวลาที่ประกอบ อาชีพประมง กลุ่มตัวอย่างมีทัศนคติแตกต่างกัน ตามระดับ การศึกษาและรายได้เฉลี่ย/เดือน แต่ทัศนคติไม่แตกต่างกันตาม เพศ อายุ และระยะเวลาที่ประกอบอาชีพประมง กลุ่มตัวอย่างมี แนวทางปฎิบัติแตกต่างกันตาม รายได้เฉลี่ย/เดือน แต่แนว ปฎิบัติไม่แตกต่างกันตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา และระยะเวลา ที่ประกอบอาชีพประมง ผลการเปรียบเทียบความรู้ ทัศนคติ และแนวทางปฎิบัติ ระหว่างกลุ่มที่เข้าร่วมกิจกรรมกับกลุ่มที่ไม่เข้าร่วมกิจกรรม การปล่อยพันธุ์สัตว์น้ำลงในเขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์น้ำบ้านคูขุด พบว่า ความรู้ และทัศนติของทั้ง 2 กลุ่มไม่แตกต่างกัน แต่ แนวปฎิบัติในการอนุรักษ์ทรัพยากรประมงแตกต่างกัน