วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาลักษณะ เสียดสีในร้อยกรองไทยปัจจุบันระหว่าง พ.ศ.2507-2531 โดย ศึกษาถึงรูปแบบของร้อยกรองจุดมุ่งหมาย น้ำเสียง กลวิธีการ เขียน และความสัมพันธ์ระหว่างร้อยกรองเชิงเสียดสีกับสังคม ผลจากการศึกษาปรากฎว่าบทร้อยกรองส่วนใหญ่ยังคงใช้ รูปแบบฉันทลักษณ์ที่มีมาแต่เดิมและมีรูปแบบที่ดัดแปลงจาก ฉันทลักษณ์เดิมอยู่บ้าง ความนิยม ในการใช้รูปแบบร้อยกรอง เรียงลำดับจากมากไปหาน้อยคือ กลอน โคลง กาพย์ ร่าย ฉันท์ เฉพาะกลอนพบว่า กลอนเพลงพื้นบ้านใช้กับการเสียดสีได้ดี เพราะมีลักษณะการใช้ถ้อยคำและการสร้างอารมณ์ขันเช่นเดียว กับการเสียดสี จุดมุ่งหมายสำคัญของร้อยกรองเชิงเสียดสี คือ การชี้ จุดอ่อนและข้อบกพร่องผิดพลาดในสังคม กระตุ้นให้มีการแก้- ไขข้อบกพร่องผิดพลาดเหล่านั้น และสร้างอารมณ์ขัน น้ำเสียง ในการเสียดสีจะหนักเบาแตกต่างกันตามลักษณะการใช้ถ้อยคำ ส่วนกลวิธีในการเขียนนั้นมีการผสมผสานระหว่างกลวิธีทาง วรรณศิลป์และวาทศิลป์ ด้านความสัมพันธ์ระหว่างร้อยกรองเชิงเสียดสีกับสัง- คม เห็นได้ชัดว่า สังคมสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดร้อยกรอง เชิงเสียดสี และภาพสะท้อนสังคมเป็นภาพลบ สำหรับอิทธิพล ของร้อยกรองเชิงเสียดสีนั้นพบว่า ร้อยกรองเชิงเสียดสีบาง บทมีส่วนสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงทางสังคม ซึ่งขึ้นอยู่กับ เงื่อนไข 2 ประการ คือ สภาพสังคมที่เอื้ออำนวยให้ และ คุณภาพทางวรรณศิลป์