ศึกษาวิธีวิเคราะห์ ปริมาณ ฟีโนบาร์บิทอลและเพนโท บาร์บิทอล ในพลาสมาหนู โดยเทคนิคโครมาโทกราฟีที่มีขั้นตอน การเตรียมตัวอย่างที่แตกต่างกันคือ รีเวอร์สเฟส และ ไมเซลลาร์โมบายเฟสโครมาโทกราฟี วิธีรีเวอร์สเฟสโคร มาโทกราฟี เป็นเทคนิคที่จะต้องสกัดตัวยาหรือแยกโปรตีน ออกจากพลาสมาก่อนนำไปวิเคราะห์หาปริมาณ ส่วน ไมเซลลาร์โมบายเฟสโครมาโทรกราฟี จะใช้ตัวเคลื่อนที่ เป็นสารละลายเซอร์แฟคแตนท์ เช่นSDS ที่มีความเข้มข้น ที่สูงกว่า CMC เป็นตัวชะ ตัวยาในพลาสมา ที่ไม่ผ่านการสกัด หรือแยกโปรตีนออก ก่อนการวิเคราะห์ โดยศึกษาปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อ รีเทนซันไทม์ การแยก และการหาปริมาณของตัวยา ในพลาสมาหนู เช่น ความเข้มข้นของตัวเคลื่อนที่ ความเป็นกรด เบส เกลือ ชนิดของตัวทำละลายอินทรีย์ และอัตราเร็วของตัว เคลื่อนที่พบว่า อัตราส่วนที่เหมาะสมของตัวเคลื่อนที่ ที่ใช้ ในวิธีรีเวอร์สเฟสคือ 30:70 ของ ACE-TONITRILE:PHOSPHATE BUFFER PH 5.0 จะให้ค่ารีเทนซันไทม์ ของ ฟีโนบาร์บิทอล และ เพนโทบาร์บิทอลที่ 8.29 และ 13.36 นาที ตามลำดับ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานสัมพัทธ์อยู่ในช่วง 2.33-2.85% ประสิทธิภาพการสกัดอยู่ในช่วง 95.52-95.67% ขีดจำกัดตำ่สุดที่วิเคราะห์ได้สำหรับฟีโนบาร์บิทอลคือ 1.18 NG และเพนโทบาร์บิทอลคือ 3.14 NG ส่วนตัวเคลื่อนที่ ที่เหมาะสม ที่ใช้ในวิธีไมเซลลาร์โมบายเฟสโครมาโทกราฟี คือ 0.01 M SDS ใน PHOPHATE BUFFER PH 5.0 จะให้ค่า รีเทนชันไทม์ของฟีโนบาร์บิทอลที่ 5.30 และ 9.56 นาที ตามลำดับ ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานสัมพัทธ์อยู่ในช่วง 5.64-6.79% ประสิทธิภาพของการแยกตัวยาอยู่ในช่วง76-88% ขีดจำกัดต่ำสุดที่วิเคราะห์ได้สำหรับฟีโนบาร์บิทอลคือ 3.33 NG และเพนโทบาร์บิทอลคือ 9.80 NG เมื่อเปรียบเทียบผลการวิเคราะห์หาปริมาณ ฟีโนบาร์บิทอล โดยวิธีรีเวอร์สเฟส และไมเซลลาร์โมบายเฟสโครมาโทกราฟี ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบ CRD พบว่าความแตกต่าง ทางสถิติไม่มีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 95% แต่ปริมาณ เพนโทบาร์บิทอล ที่วิเคราะห์ โดย 2 วิธีข้างต้น จะแตกต่าง ทางสถิติ อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับความเชื่อมั่น 99%