สารนิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาสถาบันกษัตริย์เขมรโบราณใน หลายๆ ด้านด้วยกัน โดยให้ความสนใจกับข้อถกเถียงเกี่ยวกับกำเนิด และพัฒนาการ ของรัฐเขมรโบราณ รวมทั้งแนวความคิดเกี่ยวกับสถาบันพระมหากษัตริย์ ทั้งก่อนและ หลังรับวัฒนธรรมอินเดีย และศึกษาบทบาทสถาบันกษัตริย์ในฐานะเป็นศูนย์กลาง การปกครอง และพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์ ผลจากการศึกษาพบว่า พัฒนาการของอาณาจักรเขมรโบราณขึ้นอยู่กับปัจจัย สำคัญหลายประการคือ สภาพทางภูมิศาสตร์ ความเจริญทางด้านเทคโนโลยี ความหลาก หลายของประชากร และอิทธิพลวัฒนธรรมจากภายนอก เขมรก็เหมือนกับดินแดนอื่นๆ ใน เอเซียอาคเนย์ที่วัฒนธรรมอินเดียได้ทำให้เกิดการพัฒนาทั้งในทางวัฒนธรรมและ การเมือง ปรัชญาการเมืองของอินเดียทำให้สังคมเผ่าพัฒนาขึ้นเป็นรัฐในความหมาย อย่างที่เราเข้าใจกัน ชาวเขมรรับเอาวัฒนธรรมอินเดียมาหลายประการด้วยกันอาทิ เช่น แนวความคิดทางการเมือง ศาสนาหลัก แนวความคิดเกี่ยวกับกษัตริยภาพ วรรณกรรมภาษาสันสกฤต และขนบประเพณีที่วางอยู่บนพื้นฐานของกฎหมาย พระมนูธรรมศาสตร์ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจะมีข้อยุติในปัจจุบันว่า คนใน ท้องถิ่นคัดสรรเฉพาะสิ่งที่จะเข้ามาเกื้อหนุน หรือสอดคล้องกับประเพณีและความ เชื่อที่มีอยู่แล้ว