วิทยานิพนธ์นี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาการปรับบทบาทของผู้หญิงในชนบท ภายหลังการหย่าร้าง ว่าผู้หญิงเล่านี้มีการปรับเปลี่ยนบทบาทของตนไปตาม การเปลี่ยนแปลงของสถานภาพการสมรสอย่างไรบ้าง โดยจะเน้นการศึกษาเกี่ยวกับ การปรับบทบาททางสังคม เศรษฐกิจและการเลี้ยงดูลูก รวมทั้งการศึกษาถึงสถิติ สาเหตุของการหย่าร้าง รวมถึงปัจจัยที่เข้ามาเกี่ยวข้องอื่น ๆ ที่ทำให้ผู้หญิงตัดสินใจ หย่าร้าง โดยใช้วิธีการศึกษาทางมามนุษยวิทยา ในการเก็บรวบรวมข้อมูล เข้าไปศึกษา ในชุมชนโดยการสัมภาษณ์และการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม ผลการศึกษาวิจัยพบว่า สาเหตุที่ผู้หญิงใช้เป็นข้ออ้างเพื่อหย่าร้าง กับสามีนั้นสาเหตุที่พบมากที่สุดคือ สาเหตุเกี่ยวกับทัศนะหรือความคิดเห็น ไม่ตรงกันและรองลงมาคือการนอกใจ ลักษณะการปลูกพืชเชิงเดี่ยวเพื่อขาย ส่งผลกระทบโดยตรงต่อโครงสร้างของชุมชน ลักษณะของครอบครัวเดี่ยวที่พบมากที่สุด เป็นการแสดงให้เห็นถึงการพึ่งตนเองสูงทั้งด้านเศรษฐกิจและสังคม ทั้งหญิงและชายมีอิสระในการเลือกคู่ครองและการแต่งงานค่อนข้างสูง ระบบความสัมพันธ์ที่แนบแน่นมากที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ลูก แต่ขณะเดียวกันครอบครัวและเครือญาติของคู่สมรสก็มิได้เข้ามามีบทบาท ต่อการตัดสินใจหย่าร้าง ด้วยลักษณะของโครงสร้างทางสังคม เช่นนี้ทำให้มี ส่วนอย่างมากที่ก่อให้เกิดการหย่าร้าง ภายหลังการหย่าร้างผู้หญิงต้องมีการปรับบทบาททั้งทางด้านสังคมคือ การปรับบทบาทเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างญาติฝ่ายสามีที่ต้องห่างเหินไป รวมทั้งต้องรู้จักปรับบทบาทให้เหมาะสมกับสถานภาพแม่หม้าย เมื่อพบปะผู้คนโดยเฉพาะ ผู้ชาย ทางด้านเศรษฐกิจผู้หญิงสามารถปรับบทบาทได้ดี ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากการ ที่พวกเธอมีส่วนร่วมทางเศรษฐกิจในครอบครัวค่อนข้างสูง ทั้งยังสามารถทำงานต่าง ๆ ในภาคเกษตรกรรมได้ไม่แตกต่างจากชายเท่าใดนัก จึงทำให้สามารถพึ่งตนเองทาง เศรษฐกิจและสังคมได้ดี แต่การที่ต้องทำงานหนักมากขึ้นเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวเพียง ผู้เดียว ทำให้การปรับบทบาททางด้านการเลี้ยงดูลูกเป็นไปได้ไม่ดีเท่าที่ควร โดยเฉพาะในเรื่องของเวลาที่มีให้ลูกน้อยลงก่อให้เกิดช่องว่างระหว่าง ความสัมพันธ์ของแม่กับลูก