ได้ทำการศึกษาพฤติกรรมการดูดซับของแบเรียมและเรเดียมบนพื้นผิวของ แมงกานีสไดออกไซด์ที่เคลือบบนวัสดุ polyamide โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้เป็น เทคนิคในการทำให้สารละลายที่จะทำการวิเคราะห์มีความเข้มข้นของแบเรียมและ เรเดียมสูงขึ้น เทคนิคที่ใช้ในการศึกษาหาปริมาณแบเรียมคือเทคนิค Inductively Coupled Plasma - Atomic Emission Spectrophotometer (ICP - AES) ส่วนการตรวจหาปริมาณเรเดียมใช้เทคนิค Liquid Scintillation Counter (LSC) ในการศึกษาพฤติกรรมการดูดซับในเบื้องต้นศึกษาโดยดูพฤติกรรมการดูดซับของ แบเรียมบนพื้นผิวของแมงกานีสไดออกไซด์เป็นลำดับแรก เมื่อได้สภาวะที่เหมาะสม แล้วจึงได้ใช้สภาวะดังกล่าวเพื่อทำการทดลองศึกษาพฤติกรรมการดูดซับของเรเดียม ต่อไป โดยพบว่าวัสดุ polyamide ที่มีลักษณะเป็นเม็ดจะดูดซับปริมาณแบเรียม ได้ดีกว่าวัสดุ polyamide รูปแบบอื่นๆ โดยมีปริมาณการดูดซับของแบเรียมอยู่ใน ช่วงร้อยละ 80-90 ค่า pH ที่เหมาะสมสำหรับการดูดซับเป็นได้ตั้งแต่ 3 - 13 โดยช่วงระหว่าง pH 5 - 7 จะมีค่าร้อยละของการดูดซับมากที่สุดที่ร้อยละ 89 สำหรับระยะเวลาที่ใช้ในการดูดซับพบว่าหลังเวลา 60 นาที การดูดซับไม่ได้มีการ เปลี่ยนแปลงสูงกว่าเดิมมากนัก ส่วนปริมาณสารดูดซับที่ใช้ในการดูดซับแบเรียม จะคิดจากค่าพื้นผิวของแมงกานีสไดออกไซด์ ซึ่งขึ้นกับรูปแบบของวัสดุ polyamide โดยพบว่าพื้นที่ผิว 1 cm(2) จะสามารถดูดซับปริมาณแบเรียมได้ 0.45(+,ด)10(-6) mol/cm(2) ส่วนการศึกษาโลหะอื่นๆ ที่อาจรบกวนการดูดซับของแบเรียมบนพื้นผิวของ แมงกานีสไดออกไซด์ได้พบว่าแคลเซียมมีผลมากทำให้การดูดซับของแบเรียมบนพื้นผิว ของแมงกานีสไดออกไซด์มีค่าลดลง ส่วนแมกนีเซียมและโพแทสเซียมมีผลเล็กน้อย ในขณะที่ผลเนื่องจากโซเดียมมีน้อยมากต่อการดูดซับของแบเรียมบนพื้นผิวของ แมงกานีสไดออกไซด์ ได้ทำการทดลองใช้สภาวะเหมาะสมในการดูดซับของแบเรียมบนพื้นผิวของแมงกานีส ไดออกไซด์เพื่อใช้ทดลองหาปริมาณเรเดียมโดยวิธีการในลักษณะเดียวกัน พบว่าให้ผล เป็นที่น่าพอใจโดยมีค่า % recovery มากกว่า 80 % อย่างไรก็ตามในการนำ วิธีการนี้ ไปใช้งานเพื่อใช้งานเพื่อใช้ในการวิเคราะห์หาปริมาณเรเดียมในน้ำ ตัวอย่างจริงจะต้องมีวิธีการขจัดปัญหาการรบกวนอันเนื่องจากสารรบกวนอื่นที่อาจ มีอยู่ในน้ำตัวอย่าง และทำให้ผลการทดลองผิดพลาดไป