งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 2 ประการ คือ ประการแรกเพื่อเปรียบเทียบ ความผิดพลาดในการพยากรณ์ระหว่างวิธีวิเคราะห์การจำแนกแคนนอนิคัลกับวิธีการ วิเคราะห์ถดถอยโลจีสติค โดยใช้อัตราความผิดพลาดจริงที่เห็นชัด (APER) และ ค่าประมาณค่าคาดหวังของอัตราการจำแนกผิดที่แท้จริง (()) (AER) ประการที่สองเพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจำแนกผู้ป่วยปกติกับผู้ป่วยที่มี อาการที่ไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาในผู้ป่วยโรคข้อเสื่อมซึ่งได้รับการรักษาโดย วิธีรับประทานยา NSAIDs ข้อมูลที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้มาจากผู้ป่วยโรคข้อเสื่อมที่มารับการรักษา ที่โรงพยาบาลศิริราช ระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2543 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2544 จำนวน 113 ราย เป็นผู้ป่วยปกติไม่มีอาการที่ไม่พึงประสงค์จากการ ใช้ยา NSAIDs จำนวน 101 ราย ผู้ป่วยที่มีอาการที่ไม่พึงประสงค์จากการใช้ยา NSAIDs จำนวน 12 ราย ในการศึกษานี้ ตัวแปรตามคือ การมีและไม่มีอาการที่ไม่พึง ประสงค์จากการใช้ยา ส่วนตัวแปรอิสระได้แก่ อายุ เพศ ดรรชนีมวลกาย (BMI) ความดันโลหิตซีสโตลิค ค่าBUN ค่า creatinine ค่าอัตราส่วน SGOT/SGPT ratio จำนวนเกร็ดเลือด ประวัติการเป็นโรคแผลในกระเพาะอาหารและประวัติการเป็น โรคเบาหวาน ผลการศึกษาพบว่า วิธีการวิเคราะห์ถดถอยโลจีสติคจัดกลุ่มผู้ป่วยที่มีอาการที่ไม่พึง ประสงค์จากการใช้ยาเข้ากลุ่มได้ถูกกลุ่มมากที่สุดและเมื่อพิจารณา ผู้ป่วย ทั้งสองกลุ่มค่าอัตราความผิดพลาดจริงที่เห็นชัดและค่าประมาณของค่าคาดหวังการ จำแนกผิดที่แท้จริงที่ได้จากวิธีวิเคราะห์ถดถอยโลจีสติคจะต่ำกว่า วิธีการ วิเคราะห์การจำแนกแคนนอนิคัลเล็กน้อย ส่วนปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการจำแนกกลุ่ม คือ ประวัติการเป็นโรคแผลในกระเพาะอาหาร สรุปได้ว่าการจัดผู้ป่วยเข้ากลุ่ม ในกรณีที่เหตุการณ์ซึ่งสนใจเกิดขึ้น ได้น้อยวิธีการวิเคราะห์การจำแนกแคนนอนิคัลกับการวิเคราะห์ถดถอยโลจีสติค จัดผู้ป่วยเข้ากลุ่มผิดพลาดได้ใกล้เคียงกัน และจากการวิจัยนี้มีข้อเสนอแนะให้ ทำการศึกษาโดยนำค่าความเสียหายอันเนื่องมาจากการจัดกลุ่มผิดมาร่วมพิจารณาด้วย และควรเพิ่มขนาดตัวอย่างให้มากขึ้น