ในการวิจัยนี้ ผู้วิจัยได้ทำการหาสภาพความขุ่นมัวของบรรยากาศในประเทศไทย โดยใช้สัมประสิทธิ์ความขุ่นมัวของอังสตรอม ((+,b)) เป็นดัชนีชี้วัดสภาพ ความขุ่นมัวของบรรยากาศในการหาค่าสัมประสิทธิ์ความขุ่นมัวของอังสตรอม ((+,b)) ผู้วิจัยได้ทำการวัดสเปกตรัมของรังสีดวงอาทิตย์โดยใช้เครื่อง Multi-filter rotating shadow band radiometer (MFR) ซึ่งติดตั้งที่มหาวิทยาลัยศิลปากร จังหวัดนครปฐม ในช่วง ค.ศ. 1998-2000 จากนั้นได้นำค่าความเข้มรังสีตรงของดวงอาทิตย์ที่ความยาวคลื่น 415 mm และ 500 mm ในวันที่ท้องฟ้าปราศจากเมฆมาทำการหาค่า (+,b) โดยอาศัยเทคนิคของ Langley ในขณะเดียวกันผู้วิจัยได้ทำการวัดความเข้มรังสีดวง-อาทิตย์ โดยใช้เครื่องไพเฮริโอมิเตอร์ (pyheliometer) แล้วนำข้อมูลที่ได้มาคำนวณค่า (+,b) โดยอาศัยวิธีของ Louche และคณะ จากนั้นได้ทำการเปรียบเทียบค่า (+,b) ที่ได้จากทั้งสองวิธีพบว่ามีความสอดคล้องกัน ผู้วิจัยจึงได้นำวิธีของ Louche และคณะไปคำนวณค่า (+,b) จากความเข้มรังสีดวงอาทิตย์ทีสถานีวัดเชียงใหม่ อุบลราชธานี สงขลา และกรุงเทพมหานคร ค่า (+,b) ที่ได้จากสถานีดังกล่าว ผู้วิจัยได้นำไปใช้สร้างแบบจำลองซึ่งแสดงความสัมพันธ์ระหว่าง (+,b) กับข้อมูลทัศนวิสัยที่สังเกตการณ์ที่สถานีเดียวกัน และได้นำแบบจำลองที่ได้ ไปคำนวณค่า (+,b) ของสถานีอุตุนิยมวิทยาอื่น ๆ อีกจำนวน 48 แห่ง ซึ่งมีการสังเกตการณ์ทัศนวิสัย จากวิธีการทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้น ทำให้สามารถหาค่า (+,b) ของสถานีต่าง ๆ ได้ทั้งหมด 53 สถานี ซึ่งตั้งกระจายกันอยู่ทั่วประเทศ จากนั้นผู้วิจัยได้ศึกษาการเปลี่ยนแปลง ตามเวลาและพื้นที่ของค่า (+,b) ผลการวิเคราะห์พบว่าในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และภาคกลาง ค่า (+,b) มีค่าสูงในช่วงฤดูแล้ง (พฤษภาคม-ตุลาคม) และมีค่าต่ำในช่วงฤดูฝน (พฤศจิกายน-เมษายน) สำหรับภาคใต้ค่า (+,b) ค่อนข้างต่ำและมีค่าเกือบคงที่ตลอดทั้งปี