งานวิจัยนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวิเคราะห์นวนิยายเขมรเรื่อง คลื่นซัดทราย ในด้านองค์ประกอบต่าง ๆ ได้แก่ โครงเรื่องและเหตุการณ์ในเรื่อง แก่นของเรื่อง ตัวละคร บทสนทนา ฉาก กลวิธีการประพันธ์ ตลอดจนวิเคราะห์ภาพสะท้อนสังคม วัฒนธรรมและแนวคิดของ ชาวเขมรที่ปรากฏในเรื่องนี้ ซึ่งอยู่ระหว่างปี พ.ศ. 2500-2540 ผลของการวิจัยสรุปได้ว่า คลื่นซัดทรายเป็นนวนิยายที่มีโครงเรื่องที่ดี เนื่องจากใช้ความขัดแย้งหรือปมปัญหาที่มี อิทธิพลต่อวิถีชีวิตของตัวละคร ซึ่งประกอบด้วย การเข้าใจผิด เหตุบังเอิญการใช้เล่ห์ เหลี่ยม และมีโครงเรื่องย่อยและต้วละครประกอบมากมาย ประกอบกับการใช้กลวิธีการดำเนิน เรื่องคล้ายกับการเขียนบทละครโทรทัศน์ ที่มีการเปลี่ยนฉากบ่อยและรวดเร็ว และการสร้าง ความสงสัยใคร่รู้เรื่องต่อไป จึงทำให้ตรึงความสนใจผู้อ่านได้ดี นอกจากนี้ยังทราบถึงการ ประกอบอาชีพของชาวชนบทที่อำเภอเกียนสวาย กรุงพนมเปญและจังหวัดโพธิ์สัต ขนบธรรมเนียม ประเพณีต่าง ๆ การแต่งกาย ชีวิตความเป็นอยู่ของคนชนบทและในในเมือง การศึกษา การแพทย์ สมัยใหม่และการรักษาแผนโบราณเทคโนโลยีสมัยใหม่ ค่านิยมและความเชื่อต่าง ๆ ซึ่งทำให้ผู้ อ่านได้รับความเพลิดเพลินเป็นทั้งอาหารอารมณ์ และเป็นอาหารสมองประเทืองปัญญา ได้ข้อคิด และคติชีวิตซึ่งสามารถยกระดับแนวคิดและจิตใจของผู้อ่าน อีกทั้งยังได้รับความรู้ใหม่ ๆ เพิ่มขึ้น เป็นนวนิยายที่มีคุณค่าต่อสังคมของชาวเขมรอย่างยิ่ง นับว่านวนิยายเรื่องคลื่น ซัดทรายนี้เหมาะสมแล้วที่ได้รับรางวัลที่หนึ่งพานรางวัล พระสีหนุราช ปี 2540 ซึ่งเมา สำณาง ได้พิสูจน์ความเป็นนักเขียนมืออาชีพอย่างแท้จริงเพียงคนเดียว ในเขมรยุคปัจจุบัน นี้ได้เป็นอย่างดี