วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อทำการเปรียบเทียบความแม่นยำและความถูกต้อง ของตัวประมาณยอดรวม จากวิธี Mark-recapture โดยใช้ค่าสัมประสิทธิ์ของความแปรผัน ค่ารากที่สองของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ย และค่าสัมบูรณ์ความคลาดเคลื่อนเฉลี่ย ตัวประมาณที่ทำการเปรียบเทียบมี 5 ตัว คือ ตัวประมาณ Petersen และตัวประมาณ Chapman ตัวประมาณ Area sampling และตัวประมาณ Integrated ซึ่งเป็นตัวประมาณที่ได้จากงานวิจัยของ A.L. Jensen (1992) การเปรียบเทียบทำภายใต้สัดส่วนของพื้นที่ตัวอย่างที่แตกต่างกัน 4 แบบ คือ 0.05 0.1 0.2 และ 0.25 และในแต่ละสัดส่วนของพื้นที่จะทำการสุ่มตัวอย่างโดยมีการแจก แจงของจำนวนตัวอย่างที่แตกต่างกัน 4 แบบ คือ แบบที่ 1 เมื่อจำนวนตัวอย่างครั้งแรก จำนวน ตัวอย่างครั้งที่สอง และจำนวนสัตว์ที่ทำเครื่องหมายที่พบในตัวอย่างครั้งที่สองมีการแจกแจง แบบทวินาม ส่วนจำนวนสัตว์ที่ทำเครื่องหมายที่พบในตัวอย่างครั้งที่สองมีการแจกแจงแบบ ไฮเปอร์จีออเมตริก แบบที่ 3 เมื่อจำนวนตัวอย่างครั้งแรกและจำนวนตัวอย่างครั้งที่สองมีการ แจกแจงแบบปกติ ส่วนจำนวนสัตว์ที่ทำเครื่องหมายที่พบในตัวอย่างครั้งที่สองมีการแจกแจง แบบทวินาม และบทที่ 4 เมื่อจำนวนตัวอย่างครั้งแรกและจำนวนตัวอย่างครั้งที่สองมีการแจกแจง แบบปกติ ส่วนจำนวนสัตว์ที่ทำเครื่องหมายที่พบในตัวอย่างครั้งที่สองมีการแจกแจงแบบไฮเปอร์ จีออเมตริก จำลองการสุ่มตัวอย่างด้วยวิธี Mark-recapture โดยทำการสุ่มตัวอย่างครั้งแรก จากพื้นที่ตัวอย่าง ทำเครื่องหมาย และปล่อยกลับไปในประชากร และทำการสุ่มเลือกตัวอย่าง ครั้งที่สองจากพื้นที่ตัวอย่าง ทำการตรวจหาจำนวนสัตว์ที่มีเครื่องหมายที่พบในตัวอย่าง ครั้งที่สอง ใช้โปรแกรมที่เขียนขึ้นด้วยภาษา PASCAL ผลการวิจัยพบว่า ในการเปรียบเทียบความแม่นยำและความถูกต้องของตัวประมาณ โดยใช้ค่า สัมประสิทธิ์ของความแปรผัน ค่ารากที่สองของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ย และค่าสัมบูรณ์ ความคลาดเคลื่อนเฉลี่ย พบว่าให้ผลสอดคล้องกันในทุกสัดส่วนของพื้นที่ตัวอย่าง และทุกแบบ ของการแจกแจงของจำนวนตัวอย่าง คือตัวประมาณ Ingergrated เป็นตัวประมาณที่ดีที่สุด รองลงมาคือ ตัวประมาณ Area sampling ตัวประมาณ Bailey ตัวประมาณ Chapman และตัวประมาณ Petersen ตามลำดับ ยกเว้นเฉพาะตัวประมาณ Bailey มีความถูกต้องมากกว่าตัวประมาณ Chapman แต่ตัวประมาณ Chapman มีความแม่นยำมากกว่า อย่างไรก็ตามตัวประมาณทั้งสองนี้ให้ ค่าความแม่นยำและความถูกต้องใกล้เคียงกัน และเท่ากันในบางกรณี เมื่อสัดส่วนของพื้นที่ ตัวอย่างมีขนาดใหญ่ขึ้น ตัวประมาณทั้ง 5 ตัว มีค่าสัมประสิทธิ์ของความแปรผัน ค่ารากที่สอง ของความคลาดเคลื่อนกำลังสองเฉลี่ย และค่าสัมบูรณ์ความคลาดเคลื่อนเฉลี่ยลดลง ชี้ให้เห็นว่า ความถูกต้องและความแม่นยำของตัวประมาณมีมากขึ้น เมื่อพื้นที่ตัวอย่างมีขนาดใหญ่ขึ้น ซึ่งวิธี Mark-recapture สามารถนำไปใช้ได้กับประชากรที่มีลักษณะเคลื่อนที่ได้ โดยที่ ความถูกต้องและแม่นยำของตัวประมาณขึ้นอยู่กับสัดส่วนของพื้นที่ตัวอย่าง และการแจกแจง ของจำนวนตัวอย่าง