งานสารนิพนธ์นี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวิเคราะห์คุณค่านวนิยายเขมรเรื่อง พระอาทิตย์ดวงใหม่ขึ้นเหนือแผ่นดินเก่า ซึ่งจัดเป็นนวนิยายสะท้อนสังคม ผลการศึกษาสรุปได้ว่า ระหว่าง พ.ศ. 2492 - 2503 คือ ในช่วงระยะเวลาที่อ้างถึงใน นวนิยาย ได้แสดงภาพสังคมเขมรไว้ดังนี้ ปี พ.ศ. 2492 - 2493 เกิดความไม่สงบสุขในพื้นที่ชนบท จังหวัดพระตะบอง อันเนื่อง มาจากความขัดแย้งและการต่อสู้ระหว่างพวกเขมรอิสระกับกองทัพของฝรั่งเศส ซึ่งขณะนั้น ประเทศเขมรยังเป็นอาณานิคมของฝรั่งเศส ความขัดแย้งและการต่อสู้ได้ทำให้เกิดการสูญเสีย ชีวิตผู้คนและมีการละทิ้งถิ่นฐาน เพื่อหลบลี้หนีภัย นวนิยายเรื่องนี้ ได้สะท้อนให้เห็นชีวิตของคนที่ต้องละทิ้งถิ่นฐาน มาหางานทำเพื่อ ยังชีพอยู่ในกรุงพนมเป็ญ โดยที่คนเหล่านั้นมีการศึกษาน้อย จึงมีขอบเขตจำกัดในการทำงาน มีเพียงอาชีพกรรมกรผู้ใช้แรงงานเท่านั้น ซึ่งนอกจากมีความยากลำบากในการทำมาหากินแล้ว ยังต้องพบกับความเจ็บช้ำและขมขื่น เพราะถูกเหยียบย่ำ กดขี่ ข่มเหง เอารัดเอาเปรียบ จากคน ร่วมสังคมซึ่งอยู่ในสถานภาพที่เหนือกว่า ไม่ว่าจะเป็นทางเศรษฐกิจหรือทางการศึกษา สังคม ได้หยิบยื่นความอยุติธรรม ให้แก่คนที่ด้อยกว่าตนในทุก ๆ ทาง พ.ศ. 2497 - 2503 เมื่อเขมรได้รับเอกราช ความสงบสุขได้กลับคืนสู่พื้นที่แถบชนบท อีกครั้งหนึ่ง พื้นที่เหล่านั้นได้รับการพัฒนาเปลี่ยนแปลงเพื่อความกินดีอยู่ดีของราษฎร ขณะเดียวกันที่กรุงพนมเป็ญ ก็มีการพัฒนาเปลี่ยนแปลงเจริญรุ่งเรืองขึ้น และความเป็นอยู่ ของพวกกรรมกรก็มีสภาพดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน เพราะรัฐบาลสังคมราษฎร์นิยมโดยสมเด็จพระนโรดม สีหนุ ได้เอาใจใส่ดูแลช่วยเหลือ ซึ่งเปรียบเสมือนพระอาทิตย์ดวงใหม่ขึ้นเหนือแผ่นดินเก่า