สารนิพนธ์ฉบับนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาความเป็นมา และบทบาทของกลุ่มลัทธิความ เชื่อทางศาสนาในโคชินจีน สมัยอาณานิคม ระหว่างปี ค.ศ.1867 ถึง 1954 โดยเน้นศึกษา ความเคลื่อนไหวของกลุ่มเกาได่ และกลุ่มฮั่วเหา ซึ่งเป็นกลุ่มลัทธิความเชื่อทางศาสนาที่มี บทบาทและอิทธิพลมากที่สุดในขณะนั้น กลุ่มเกาได่ เป็นกลุ่มศาสนาที่ถือกำเนิดจากการรวมตัวของกลุ่มคนชั้นกลาง อันประกอบ ด้วยข้าราชการ พ่อค้า และนักธุรกิจ ในเมืองจำนวนหนึ่ง มีแนวคิดที่ผสมผสานความเชื่อทาง ศาสนาและหลักปรัชญาแนวทางต่าง ๆ อาทิ หลักจริยธรรมขงจื่อ ลัทธิเต๋า พุทธศาสนา ความเชื่อ เกี่ยวกับวิญญาณรวมทั้งบูชาเซ่นไหว้บุคคลสำคัญบางคน ต่อมาได้ขยายอิทธิพลไปยังเขตชนบท ดึงดูดชาวนาจำนวนมากให้เข้าร่วมด้วย การร่วมมือกับผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น และดำเนินแนว ทางเป็นองค์กรทางศาสนาที่เป็นระบบระเบียบ เน้นการสงเคราะห์และจัดชุมชนพึ่งตนเองตาม อุดมการณ์ของตน จนในที่สุดก็เข้ามามีบทบาททางการเมืองร่วมกับขบวนการต่อสู้เพื่อเอกราช ของเวียดนามและมีบทบาทถึงปัจจุบัน กลุ่มฮั่วเหานั้น เป็นกลุ่มศาสนาที่ถือกำเนิดในชนบท มีชาวนาเป็นผู้นำ และเป็นสาวก ส่วนใหญ่ยึดถือแนวทางพุทธศาสนาแบบพื้นบ้าน และไสยศาสตร์แบบต่าง ๆ ที่เป็นที่นิยมในชนบท นำเสนอแนวความคิดที่มุ่งปฏิรูปพุทธศาสนา ต่อต้านแบบแผนทางศาสนาที่เป็นอยู่ และสามารถ ขยายตัวอย่างรวดเร็วทางตะวันตกของโคชินจีน แต่ไม่มีการจัดองค์กรอย่างเป็นแบบแผนหมือน กลุ่มเกาได่ แต่เป็นการรวมตัวของบรรดาผู้มีอิทธิพลในท้องถิ่น อาทิ เจ้าที่ดิน และพ่อค้า ที่พยายามแย่งชิงการนำกลุ่ม และได้เข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของขบวนการชาตินิยมเวียดนาม ที่ปฏิเสธความเปลี่ยนแปลงทางสังคมและเศรษฐกิจแบบตะวันตก ดำเนินแนวทางแข็งกร้าว จนขัดแย้ง กับกลุ่มการเมืองอื่น ๆ และสูญสิ้นบทบาทของตน ความเคลื่อนไหวและบทบาทของกลุ่มศาสนาทั้งสองนั้น มีรากฐานจากเงื่อนไข สภาพการณ์ และพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ของโคชินจีน หรือเวียดนามภาคใต้ ตั้งแต่สมัยจารีต ผลักดันให้ มีการรวมตัวของประชาชนโดยใช้ความเชื่อทางศาสนาเป็นแรงบันดาลใจ เพื่อเผชิญหน้ากับปัญหา ต่าง ๆ โดยเฉพาะในสมัยอาณานิคม ที่เกิดความเปลี่ยนแปลงในด้านต่าง ๆ มากมาย ก่อให้เกิด ผลกระทบต่อวิถีชีวิตของประชาชนในโคชินจีน