การศึกษาภาชนะดินเผาที่พบร่วมกับการฝังศพ ในแหล่งโบราณคดีบ้านใหม่ชัยมงคล โดย วิธีศิลาวรรณา เป็นการศึกษาองค์ประกอบทางจุลสัณฐานของแร่ ที่เป็นอัตราส่วนผสมภายในเนื้อ ภาชนะดินเผาสมัยก่อนประวัติศาสตร์ การใช้กล้องจุลทรรศ์ชนิดพิเศษที่สามารถวิเคราะห์วิจัย ส่วนประกอบภายในโครงสร้างเหล่านี้ได้ และแสดงความแตกต่างให้เห็นอย่างชัดเจน จากผลการ วิเคราะห์ภาชนะดินเผาจำนวน 23 ตัวอย่าง พบว่าภาชนะดินเผามีเทคนิคการทำที่แตกต่างกัน ในยุคโลหะตอนต้น เนื้อภาชนะดินเผามีส่วนประกอบของเศษหิน และแร่ มีต้นกำเนิดมาจากหิน อัคนีและหินแปร องค์ประกอบของเนื้อดินแสดงลักษณะเนื้อดินตามธรรมชาติ อุณหภูมิของการเผา สูงไม่เกิน 550 องศาเซลเซียส ภาชนะดินเผาที่พบส่วนใหญ่ คือ แบบทางกลมมีเชิง (type b) ทรงพาน (type d) และทรงบาตร (type I) ซึ่งพบฝังร่วมกับโครงกระดูกที่หันศีรษะไปทางทิศ ตะวันออก ทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกเฉียงเหนือค่อนไปทางทิศเหนือ ทิศตะวันตกเฉียงใต้ค่อน ไปทางทิศใต้ และทิศตะวันตกเฉียงเหนือค่อนไปทางทิศเหนือ ส่วนในยุคโลหะตอนปลาย เนื้อภาชนะ ดินเผามีส่วนประกอบของแร่ควอรตซ์ และเศษชิ้นส่วนของพืช องค์ประกอบของเนื้อดินที่นำมาใช้ ปั้นมีการเตรียมส่วนผสม อุณหภูมิของการเผาสูงไมเกิน 450 องศาเซลเซียส การเผาใช้ระยะเวลา ไม่นาน รูปแบบภาชนะดินเผาที่พบส่วนใหญ่ คือ แบบทรงก้นกลม (type a) ทรงชาม (type f) ทรงขัน (type g) ทรงกระบอก (type h) และทรงอ่าง (type j) ฝังร่วมกับโครงกระดูกที่หัน ศีรษะไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ค่อนไปทางทิศตะวันออก