การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาวิเคราะห์การใช้ภาพพจน์ในวรรณคดี ร้อยกรองสมัยอยุธยาตอนต้น เนื้อหาแบ่งออกเป็น 4 บท คือ บทที่ 1 เป็นบทนำแสดงความมุ่งหมาย และขอบเขตของการวิจัย บทที่ 2 ศึกษาลักษณะภาพพจน์ในวรรณคดีร้อยกรองสมัยอยุธยาตอนต้น บทที่ 3 ศึกษาอิทธิพลของวรรณคดีบาลีและสันสกฤตที่ปรากฏในภาพพจน์ในวรรณคดีร้อยกรองสมัย อยุธยาตอนต้น บทที่ 4 เป็นการสรุปผลการวิจัยและข้อเสนอแนะ ผลการวิจัยพบว่า การใช้ภาพพจน์ในวรรณคดีร้อยกรองสมัยอยุธยาตอนต้น มีการใช้ภาพพจน์ 7 แบบ คือ อุปมา (simile) อุปลักษณ์ (metaphor) อติพจนหรืออธิพจน์ (hyperbole) บุคลาธิษฐาน (personification) สมพจนัย (synecdoche) ปฏิปุจฉา (rhetorical question) และการกล่าวอ้างอิงหรือเท้าความ (allusion) และการศึกษาอิทธิพลของวรรณคดีบาลีและสันสกฤต ที่ปรากฏในวรรณคดีร้อยกรองสมัยอยุธยาตอนต้น พบว่ากวีไทยรับภาพพจน์จากวรรณคดีบาลีและ สันสกฤตมาใช้ 2 ลักษณะ คือ นำมาใช้โดยตรง และนำเรื่องราวเกี่ยวกับพุทธศาสนาและเทพปกรณัม มาใช้สร้างภาพพจน์ แต่อาจเป็นการใช้ภาพพจน์ของกวีไทยเอง เพราะภาพพจน์เหล่านั้นเป็นเรื่อง ที่เกี่ยวกับธรรมชาติและปรากฏการณ์ธรรมชาติ ซึ่งมีลักษณะเป็นสากล