จากผลการศึกษา การออกแบบพระอุโบสถและพระวิหารสมัยอยุธยาตอนปลายในเมือง เพชรบุรี ทำให้ทราบว่างานสถาปัตยกรรมแบบประเพณี ซึ่งถือเป็นอาคารที่มีศักดิ์และเป็น พัฒนาการของการออกแบบโครงสร้างอาคารไทยชั้นสูง โดยในช่วงสมัยอยุธยาตอนปลายนี้การ ทำงานของสถาปนิกกลุ่มช่างเมืองเพชรบุรีมีวิธีและระเบียบในทางการออกแบบอยู่แนวทางเดียวกัน สามารถจัดเป็นกลุ่ม สกุลต่างหนี่งได้ แต่ ณ ที่นี้ ก็ยัง~uไม่ได้หมายความว่า~uลักษณะ การออกแบบสถาปัตยกรรมดังกล่าว~uจะมีลักษณะพิเศษ แตกต่างจากกลุ่มช่างอื่น ๆ~uในทางการ ออกแบบหรือไม่? (นอกจากแบบศิลปะ ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนและมีการศึกษาเปรียบเทียบกันอย่าง กว้างขวางพอสมควร ของกลุ่มสกุลช่างเมืองเพชรบุรี) สำหรับการออกแบบทางสถาปัตยกรรมกลุ่มสกุลช่างเมืองเพชรบุรี ในสมัยอยุธยาตอนปลายนี้ ความงดงามของสัดส่วน (ซึ่งถือเป็นแม่โครงหลักในการสร้างก่อนที่จะเป็นอาคารสมบูรณ์ ที่ใส่ องค์ประกอบตกแต่งอื่น ๆ ตามตำแหน่ง หรือการใช้องค์ประกอบทางสถาปัตยกรรมเข้ามาผสมผสาน ในภายหลัง) เกิดจากการออกแบบที่กำหนดความสัมพันธ์ทางโครงสร้างกับรูปทรงเข้าไว้ด้วยกัน โดยเฉพาะความเข้าใจเรื่องรูปทรงพื้นฐานของอาคารที่ประกอบด้วยโครงหลังคาแบบทรงจั่วสูง และการให้ความสำคัญของศักดิ์อาคารที่ให้พิเศษสูงสุด เริ่มตั้งแต่การกำหนดขนาดของอาคาร การจัดระเบียบทางโครงสร้าง เช่น การทำขั้นซ้อนตำแหน่งต่าง ๆ ของผืนหลังคา ตลอดจนรสนิยม ของการนำข้อจำกัดทางโครงสร้าง ในแบบต่าง ๆ เข้ามาผสมผสาน ตัวอย่างเช่น วิธีการนำเส้น โค้งต่าง ๆ มาปรับเข้ากับโครงสร้างมีส่วนของหลังคาและตัวอาคารในส่วนขององค์ประกอบทาง สถาปัตยกรรมอื่น ๆ เป็นต้น ซึ่งมีรายละเอียดของสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้เป็นการกำหนดให้เกิด รูปทรงทางภายนอกทั้งสิ้น