วิทยานิพนธ์นี้เป็นงานศึกษาถึงเรื่องการรักษาโรคด้วยยาแผนโบราณ กรณีศึกษาร้าน ขายยาเจ้ากรมเป๋อ โดยพิจารณาถึงบทบาทและสถานะการดำรงอยู่ของการรักษาโรคด้วยยาแผนโบราณ ในสังคมไทย การเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นการใช้วิธีการทางมานุษยวิทยา คือ การศึกษาจากภาคสนาม โดยการเข้าไปมีส่วนร่วมในพื้นที่ศึกษาทั้งจากการสังเกตและการสัมภาษณ์ ผลจากการศึกษาพบว่า การรักษาโรคด้วยยาแผนโบราณยังคงมีบทบาทอยู่ในสังคมไทยปัจจุบัน การรักษาโรคด้วยยาแผน โบราณนี้เป็นสิ่งที่คนในสังคมไทยแต่อดีตรับเอาวัฒนธรรมการแพทย์แบบอายุรเวทของอินเดียเข้า มาผสมผสานกับความเชื่อในการรักษาโรคดั้งเดิมที่ใช้สมุนไพรปะปนกับวิธีทางไสยศาสตร์ ด้วย เหตุนี้ทำให้การรักษาโรคด้วยยาแผนโบราณของไทยมีความเกี่ยวเนื่องกับความเชื่อทางศาสนา อย่างแนบแน่น ประกอบกับได้มีการถ่ายทอดความรู้ดังกล่าวไว้ในรูปจารึก สมุดข่อย ในลาน โดย มีองค์กรวัดเป็นศูนย์กลางในการเผยแพร่ ทำให้การรักษาโรคด้วยวิธีการใช้ยาแผนโบรณที่ได้ จากพืชสมุนไพรได้รับการปฏิบัติสืบทอดเป็นระบบทางวัฒนธรรมในการดูแลรักษาสุขภาพและบำบัด โรคภัยไข้เจ็บให้แก่ประชาชนชาวไทยมาจนถึงทุกวันนี้ การเปลี่ยนแปลงในด้านเศรษฐกิจและ สังคมตลอดจนสภาพสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ ทำให้ความจำเป็นในการพึ่งพาการแพทย์แผนโบราณเปลี่ยนไป การแพทย์แผนปัจจุบันกลายเป็นทางเลือกที่ประชาชนไปใช้บริการมากขึ้น แต่อย่างไรก็ตามยังมี ประชาชนอีกจำนวนไม่น้อยที่พึ่งพาบริการทางการแพทย์แผนโบราณอยู่ โดยใช้ควบคู่ไปกับการ แพทย์แผนปัจจุบัน และยาแผนโบราณมักถูกเลือกใช้กับโรคที่เชื่อว่ารักษาด้วยวิธีการสมัย ใหม่ไม่ได้ผลและกับโรคที่เป็นเรื้อรัง และถึงแม้ว่าการรักษาโรคด้วยยาแผนโบราณจะมีสถานะ เป็นทางเลือกทางหนึ่งของระบบการดูแลสุขภาพของประชาชน แต่ก็แสดงให้เห็นว่าการรักษาโรค ด้วยวิธีนี้ยังมีคุณค่าเป็นที่ต้องการและเป็นที่พึ่งของประชาชนได้ ดังนั้นการที่จะทำให้ การรักษาโรคด้วยยาแผนโบราณดำรงอยู่ต่อได้ ผู้ให้บริการคือหมอยาแผนโบราณซึ่งรวมทั้งร้าน ขายยาแผนโบราณจะต้องมีการพัฒนาปรับปรุงตัวเองอยู่ตลอดเวลา เพื่อสร้างความศรัทธาเชื่อมั่น แก่ผู้ใช้บริการ