การศึกษาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาถึงรูปแบบและการกำหนดอายุของโบราณวัตถุสถาน ที่ปรากฏหลักฐานหลงเหลืออยู่ในวัดพระสิงห์ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดจนถึงการปฏิสังขรณ์ ครั้งสุดท้ายโดยครูบาศรีวิชัย ตลอดจนศึกษาถึงความสำคัญของโบราณวัตถุสถานในวัดพระสิงห์ ที่มีต่อโบราณวัตถุสถานแห่งอื่นในล้านนา ผลของการศึกษาสรุปได้ว่า จากหลักฐานทางเอกสาร วัดพระสิงห์ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบรรจุอัฐิของพญาคำฟู และเป็นที่จำพรรษาของสังฆราชฝ่าย คามวาสี วัดพระสิงห์ได้ปรากฏว่ามีสังฆราชพำนักต่อมาอีกหลายองค์ แม้แต่พิธีการสำคัญบางประการ ก็กระทำในวัดพระสิงห์หลายครั้ง ในหลักฐานทางโบราณสถาน ได้พบเจดีย์ทรงระฆังที่สร้าง ราวพุทธศตวรรษที่ 20 ซึ่งแสดงความเกี่ยวพันกับศิลปะสุโขทัยและอาจจะเป็นเจดีย์ที่เป็น ต้นแบบให้กับพระเจดีย์ทางระฆังแบบพื้นเมืองล้านนาที่นิยมสร้างกันตั้งแต่รัชกาลพระเจ้า ติโลกราชลงมา นอกจากนี้ยังมีพระเจดีย์ทรงปราสาทที่คงสร้างขึ้นราวกลางพุทธศตวรรษที่ 21 เป็นพระเจดีย์ที่คิดพัฒนาขึ้นเองในวัดพระสิงห์ และส่งอิทธิพลทางด้านรูปแบบให้กับเจดีย์ อีกหลายองค์ในเมืองเชียงใหม่ รวมทั้งมณฑปปราสาทด้วย ส่วนหลักฐานทางด้านโบราณวัตถุพบว่า มีพระพุทธรูปที่สร้างขึ้นราวต้นพุทธศตวรรษที่ 20 เป็นพระพุทธรูปที่ได้รับอิทธิพลจากศิลปะ สุโขทัย ซึ่งอาจจะเป็นการแสดงถึงการยอมรับอิทธิพลทางศาสนาจากสุโขทัย ทำให้มีผลกระตุ้นต่อ การศึกษาทางด้านศาสนาในล้านนา พระพุทธรูปที่สำคัญอีกองค์หนึ่งคือ พระพุทธสิหิงค์ ซึ่ง คงสร้างเลียนแบบพระพุทธรูปเชียงแสนรุ่นแรก และคงสร้างขึ้นราวต้นพุทธศตวรรษที่ 21 เพื่อ ให้เป็นจุดศูนย์รวมของการนับถือพุทธศาสนา นอกจากนี้ยังพบพระพุทธรูปทรงเครื่องที่ได้รับ อิทธิพลจากศิลปะอยุธยา ซึ่งคงสร้างราวพุทธศตวรรษที่ 21 และน่าจะให้อิทธิพลต่อกลุ่ม พระพุทธรูปทรงเครื่องในรุ่นหลังด้วย การใช้ลวดลายประดับโบราณสถานในวัดพระสิงห์ที่มี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 24 คงจะเป็นต้นรูปแบบให้กับลวดลายประดับโบราณสถานอีกหลายแห่งใน เมืองเชียงใหม่ที่สร้างขึ้นราวพุทธศตวรรษที่ 25 เพราะพบลักษณะของการคลี่คลายลวดลาย อย่างชัดเจน