วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและทรรศนะเกี่ยวกับ เรื่องการศาสนา การศาล การป้องกันบ้านเมือง ที่ปรากฎในบทละครรามเกียรติ์สมเด็จพระเจ้า กรุงธนบุรี โดยมีสมมุติฐาน ดังนี้ 1. บทละครรามเกียรติ์สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี น่าจะสะท้อนภาพลักษณ์ของผู้ปกครองที่ เหมาะกับเหตุการณ์บ้านเมืองในสมัยนั้น 2. สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีคงจะทรงมีพระราชประสงค์ที่จะแสดงพระราชวินิจฉัยเกี่ยวกับ เรื่องต่างๆ เช่น การศาสนา การศาล การป้องกันบ้านเมืองอันมีความสำคัญต่อนโยบายการปกครอง ไว้ในบทละครรามเกียรติ์สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี เนื้อหาของวิทยานิพนธ์แบ่งออกเป็น 5 บท บทที่ 1 เป็นบทนำ กล่าวถึงปัญหาของการวิจัย ว่า เนื่องจากวรรณคดีไทยในสมัยกรุงศรีอยุธยาได้ถูกพม่าทำลายไปเสียเกือบหมดสิ้น เมื่อครั้ง เสียกรุงศรีอยุธยาครั้งที่ 2 เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงสถาปนาเมืองธนบุรีเป็นราชธานี แล้ว แม้พระองค์จะมีพระราชภารกิจที่สำคัญหลายประการ แต่ยังทรงสนพระทัยในการฟื้นฟูวรรณคดี โดยทรงพระราชนิพนธ์บทละครรามเกียรติไว้ 4 ตอน ได้แก่ตอนพระมงกุฎ ตอนหนุมานเกี้ยววานริน จนท้าวมาลีวราชมา ตอนท้าวมาลีวราชพิพากษาความจนทศกัณฐ์เข้าเมือง และตอนทศกัณฐ์ตั้งพิธี ทรายกรด พระลักษณ์ต้องหอกกบิลพัสดุ์ จนผูกผมทศกัณฐ์กับนางมณโฑ เนื่องจากรามเกียรติ์เป็น นิยายที่เก่าแก่เป็นที่รู้จักกันมานานและแพร่หลายไปหลายสำนวน มีโครงเรื่องคล้ายคลึงกัน แต่เนื้อหาอาจจะแตกต่างกันตามที่กวีจะได้สอดแทรกรายละเอียดเกี่ยวกับความสนใจและความคิดเห็น ของตนในเรื่องต่างๆ ไว้ เมื่อสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรีทรงเป็นกษัตริย์ปกครองกรุงธนบุรีอันเป็น ยุคที่คนไทยเริ่มตั้งตัวใหม่ จึงเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่งที่จะศึกษาว่าพระองค์ทรงมี พระราชประสงค์ใดในการทรงพระราชนิพนธ์บทละครรามเกียรติ์ รวมทั้งทรงแสดงทรรศนะ เกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ได้แก่ภาพลักษณ์ของผู้ปกครอง การศาสนา การศาล และการป้องกัน บ้านเมือง ไว้ในเนื้อหาของบทละครรามเกียรติ์ฉบับนี้อย่างไรบ้าง บทที่ 2 เป็นการวิเคราะห์ บทละครรามเกียรติ์ในด้านแก่นเรื่อง โครงเรื่อง ฉาก ตัวละคร บทสนทนา กลวิธีในการแต่ง และ วิเคราะห์พระราชประสงค์และพระราชดำริในการเลือกทรงพระราชนิพนธ์บทละครรามเกียรติ์แต่ละ ตอน บทที่ 3 ศึกษาภาพลักษณ์ของผู้ปกครองจากวรรณคดีไทย และจากบทละครรามเกียรติ์ บทที่ 4 ศึกษาทรรศนะเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ในบทละครรามเกียรติ์ที่สำคัญต่อการปกครอง ได้แก่ การศาสนา การศาล การป้องกันบ้านเมือง บทที่ 5 เป็นบทสรุป ผลการศึกษาสรุปได้ว่า กวีคงจะใช้บทละครรามเกียรติ์ในแต่ละตอนเป็นเสมือนกระบอกเสียง ที่จะสื่อสารต่างๆ ที่กวีพิจารณาเห็นว่ามีความสำคัญต่อความสุขของประชาชนและต่อความมั่นคง ของชาติไทยในเวลานั้น รวมทั้งบทละครรามเกียรติ์ยังได้สะท้อนภาพลักษณ์ของผู้ปกครองและผู้เป็น ใหญ่ไว้ในบทบาทของตัวละครต่างๆ ตามที่กวีเห็นว่ามีความเหมาะสมต่อสภาพสังคมไทยในสมัย กรุงธนบุรี และกวีได้แสดงทรรศนะเกี่ยวกับ การศาสนา การศาล และการป้องกันบ้านเมือง เรื่องต่างๆ เหล่านี้มีความสอดคล้องกับเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์และตรงกับพระราชจริยาวัตร ของสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี