วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาคอลัมน์ตอบปัญหาชีวิตในฐานะวรรณกรรมคำสอน ร่วมสมัยในด้านองค์ประกอบ ศิลปะการใช้ภาษา กลวิธีการสอน และคุณค่า โดยศึกษาจากคอลัมน์ ตอบปัญหาชีวิตที่เขียนขึ้นในช่วง พ.ศ. 2500-2541 จำนวน 8 คอลัมน์ ผลการศึกษาพบว่า องค์ประกอบสำคัญของคอลัมน์ตอบปัญหาชีวิตมี 3 ส่วน ได้แก่รูปแบบ เนื้อหา และปัจจัยที่สัมพันธ์กับเนื้อหา ในส่วนรูปแบบของคอลัมน์ปรากฏ 2 ลักษณะ ได้แก่ รูปแบบการถาม-ตอบและรูปแบบการเล่าเรื่อง โดยมีรูปแบบการถาม-ตอบมากที่สุด ในส่วนเนื้อหา ของคำถามและคำตอบอันเป็นคำสอนหลักมี 6 ประการ ได้แก่ คำถามและคำตอบเกี่ยวกับบทบาทของ บุคคลต่างสถานภาพ ความรัก การปฏิบัติตนต่อบุคคลร่วมสังคม การศึกษาการประกอบอาชีพ และการ ควบคุมภาวะอารมณ์ ในส่วนปัจจัยที่สัมพันธ์กับเนื้อหาของคำถามและคำตอบมี 3 ประการ ได้แก่ ผู้ตอบปัญหา ผู้ถามปัญหา และสภาพสังคมและวัฒนธรรม โดยปัจจัยที่สำคัญที่สุด คือ ปัจจัยด้าน สภาพสังคมและวัฒนธรรม ด้านศิลปะการใช้ภาษาและกลวิธีการสอน พบว่า มีการใช้ถ้อยคำสำนวนโวหารลักษณะต่าง ๆ ที่เหมาะสมกับเนื้อหาและวัตถุประสงค์ของวรรณกรรม และมีการใช้กลวิธีการสอน โดยการใช้ ภาพพจน์ การยกอุทาหรณ์ และการใช้ความรู้ต่าง ๆ ที่ช่วยให้ผู้อ่านเข้าใจคำสอนได้อย่างแจ่ม แจ้ง ทำให้คำสอนมีเหตุผล ชวนให้เชื่อถือ และปฏิบัติตาม ด้วยคุณค่าของคอลัมน์ตอบปัญหาชีวิตในฐานะวรรณกรรมคำสอนร่วมสมัยพบว่ามีคุณค่าทั้ง ทางปัญญาและอารมณ์ อันได้แก่ การให้แนวทางการดำเนินชีวิต สร้างความเข้าใจเกี่ยวกับวิสัย มนุษย์และวิสัยโลก เสริมสร้างสุขภาพจิตและสร้างความตระหนักรู้ในคุณค่าชีวิต ชำระจิตใจ ให้ความรู้ด้านสังคมวัฒนธรรมร่วมสมัยและความรู้ปลีกย่อยอื่น ๆ ตลอดจนให้อรรถรสและความ เพลิดเพลิน กล่าวได้ว่า คอลัมน์ตอบปัญหาชีวิตเป็นวรรณกรรมคำสอนร่วมสมัยที่ให้อรรถประโยชน์ ในการดำเนินชีวิตแก่บุคคลร่วมสมัยอย่างแท้จริง