จุดมุ่งหมายของวิทยานิพนธ์ฉบับนี้คือ การศึกษาและเปรียบเทียบศัพท์ในภาษาญ้อ จังหวัด สกลนคร นครพนม และปราจีนบุรี ในการศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยได้สำรวจศัพท์พื้นฐานภาษาญ้อ ซึ่ง ประกอบด้วยหน่วยอรรถ จำนวน 1,530 หน่วยอรรถ นำไปสัมภาษณ์ผู้บอกภาษา จำนวน 3 คน ซึ่งได้คัดเลือกไว้เป็นตัวแทนของคนญ้อที่จะศึกษาถิ่นละ 1 คน โดยควบคุมตัวแปรทางสังคม คือ เพศ อายุ อาชีพ การศึกษา ภูมิลำเนา และภูมิหลังของคู่สมรส ผลของการวิจัยปรากฎว่า ภาษาญ้อทั้ง 3 ถิ่น มีการใช้ศัพท์แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ ประเภทที่ 1 ใช้ศัพท์เหมือนกันทั้ง 3 ถิ่น รวม 1,003 หน่วยอรรถ ประเภทที่ 2 ใช้ศัพท์ต่างกัน ทั้ง 3 ถิ่น รวม 254 หน่วยอรรถ ประเภทที่ 3 ใช้ศัพท์เหมือนกันบางถิ่นต่างกันบางถิ่น รวม 273 หน่วยอรรถ การใช้ศัพท์ในภาษาญ้อจังหวัดสกลนคร นครพนม และปราจีนบุรี จึงมีทั้ง เหมือนกันและต่างกัน ศัพท์ที่ชาวญ้อทั้ง 3 ถิ่นใช้เหมือนกันล้วนเป็นศัพท์พื้นฐานของภาษาญ้อ ส่วนศัพท์ที่ใช้ต่างกันนั้นเป็นศัพท์ที่ยืมมาจากภาษาไทยกลาง จากการเปรียบเทียบจำนวนศัพท์ที่ชาวญ้อใช้พบว่า มีการเปลี่ยนแปลงไปจากศัพท์เดิม ของภาษาญ้อทั้ง 3 ถิ่น จำนวน 527 หน่วยอรรถ นั่นคือ ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้วใน ภาษาญ้อทั้ง 3 ถิ่น และถ้าดูความแตกต่างในการใช้ศัพท์ตามกลุ่มความหมายจะเห็นว่ากลุ่มที่ ใช้แตกต่างกันมากคือ คำขยาย รองลงมาคือ คำเรียกชื่อโรคและอาการผิดปกติในร่างกาย ซึ่งเป็นกลุ่มความหมายที่มีการใช้ศัพท์แตกต่างกันไปตามสภาพทางภูมิศาสตร์และกลุ่มเผ่าพันธุ์ ที่อยู่ใกล้ชิด เช่นภาษาไทยกลาง รวมทั้งได้รับอิทธิพลจากการคมนาคม การสื่อสาร และ เทคโนโลยี