วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มุ่งศึกษาถึงอิทธิพลของพุทธศาสนาที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง และสังคมอยุธยา ในช่วงระหว่างปี พ.ศ.1991-2171 โดยพยายามศึกษาว่า ผู้นำทางการเมือง ได้นำแนวคิดของศาสนามาใช้ในการปกครองอย่างไร ศาสนาพุทธก่อให้เกิดพัฒนาการของชุมชนและ สังคมอย่างไรในช่วงเวลาดังกล่าว ผลจากการศึกษาครั้งนี้พบว่า กษัตริย์กรุงศรีอยุธยาทรงใช้ความคิดของพุทธศาสนานิกาย เถรวาทแบบลังกาวงศ์เป็นอุดมการณ์ของรัฐ โดยเน้นเรื่อง ทานบารมี และ บุญบารมี ของ องค์พระมหากษัตริย์ ในความพยายามสร้างความมั่นคงทางการเมืองและการขยายพระราชอำนาจ ของพระองค์ในพุทธศตวรรษที่ 21-22 สังคมอยุธยาในขณะนั้นมีการขยายตัวมากขึ้น โดยเฉพาะใน รัชสมัยของสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถจนถึงรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม ในการสร้างอุดมการณ์ของรัฐ พระมหากษัตริย์ทรงใช้ชาดก โดยเฉพาะพระมหาเวสสันดรชาดก มาสั่งสอนเพื่อมุ่งเน้นให้เห็นถึง บุญบารมี ขององค์พระมหากษัตริย์ในฐานะเป็น จักรพรรดิราช และเป็นทายาทของพระพุทธเจ้าคือ หน่อพระพุทธเจ้า เน้นให้สมาชิกในสังคมประกอบกรรมดี ละอาย และเกรงกลัวต่อการทำชั่ว พระมหากษัตริย์ทรงเป็นองค์ศาสนูปถัมภก พระองค์มีพระราชกรณียกิจทรงสนับสนุนการสร้างวัด อุทิศที่ดินและบริจาคทรัพย์และข้าทาสให้แก่วัด การศึกษาวิจัยในเรื่องนี้พบว่า กรุงศรีอยุธยา ในยุคต้นนั้น มีคติความเชื่อผสมผสานกันระหว่างพุทธศาสนากับศาสนาพราหมณ์ พิธีกรรมต่างๆ ใน พระมหาราชวังเป็นพิธีของศาสนาพราหมณ์ทั้งสิ้น ทั้งนี้เพื่อสร้างความศักดิ์สิทธิ์และสร้างความชอบ ธรรมให้กับสถาบันพระมหากษัตริย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเพณีการถือน้ำพิพัฒน์สัตยา รัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถมีการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองและสังคม จากสังคมที่ เน้นการปกครองโดยอำนาจมาก เปลี่ยนมาใช้การปกครองด้วย ธรรม มากขึ้น พระมหากษัตริย์ ทรงสั่งสอนประชาชนให้ปฏิบัติธรรมโดยผ่านการเทศน์มหาชาติ ซึ่งถือได้ว่า เป็นการอบรมคุณธรรม และศีลธรรมให้คนในสังคมอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ภายหลังรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถแล้ว ระบบการปกครอง การบริหาร ประเพณีที่เกี่ยวเนื่องในพุทธธรรมก็ยังมีการปฏิบัติกันอย่างต่อเนื่อง มา เมื่อเกิดสงครามระหว่างไทยรบกับพม่า ที่กินเวลานานถึง 31 ปี ลัทธิประเพณีเหล่านี้ ดูเหมือนจะซบเซาไป สมเด็จพระเจ้าทรงธรรมทรงฟื้นฟูประเพณีเหล่านั้นขึ้นมาใหม่ เมื่อบ้านเมือง มีเอกราชและความสงบสุข