วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวรรณกรรม เรื่อง สินไซฉบับจังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งเป็นวรรณกรรมที่ปรากฎอยู่ในเอกสารใบลานขนาดยาว 1 ผูกใหญ่ จำนวน 356 ลาน เป็นการพิจารณาถึงลักษณะอักษร อักขรวิธี คุณค่าทางด้านวรรณกรรมและสังคม สาระในวิทยานิพนธ์แบ่งออกเป็น 7 บท คือ บทแรก เป็นบทนำ กล่าวถึงหัวข้อวิจัย การดำเนินการวิจัย และประโยชน์ของการวิจัย บทที่ 2 ว่าด้วยประวัติความเป็นมาและเนื้อเรื่อง บทที่ 3 ว่าด้วยลักษณะตัวอักษรและอักขรวิธีที่ปรากฎในฉบับที่ศึกษา บทที่ 4 ว่าด้วยการศึกษา วิเคราะห์ เรื่อง สินไซฉบับปราจีนบุรีในเชิงวรรณกรรม บทที่ 5 ว่าด้วยการศึกษาวิเคราะห์ เรื่อง สินไซฉบับปราจีนบุรีในเชิงสังคม บทที่ 6 ว่าด้วยการเปรียบเทียบระหว่างสินไซฉบับปราจีนบุรีกับ สังข์ศิลป์ชัยฉบับอุบลราชธานี บทที่ 7 บทสรุปและข้อเสนอแนะ การวิจัยทำให้ทราบว่าอักษรไทยน้อยจากต้นฉบับใบลานมีรูปพยัญชนะ สระ และตัวเลข คล้ายคลึงกับอักษรไทยน้อยโดยทั่วไป ส่วนอักขรวิธีนั้นมีลักษณะการเขียนคล้ายคลึงกับการเขียน อักษรไทยในปัจจุบัน จะมีพิเศษเฉพาะอักษรควบกล้ำ หรือคำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต ที่มี ตัวสะกดตัวตาม จึงจะเขียนโดยใช้ตัวเฟื้อง ในด้านวรรณกรรม ผู้แต่งใช้คำประพันธ์ประเภทกลอนอ่านอักษรสังวาส ที่มีความ ไพเราะกินใจ และใช้ศิลปะทางภาษาอย่างสูง เนื้อเรื่องเป็นนิทานจักรๆ วงศ์ๆ กล่าวถึงการ ดำเนินชีวิตของพระโพธิสัตว์ ซึ่งเสวยพระชาติเป็นสินไซ ทั้งนี้ผู้แต่งได้ผูกเรื่องให้มีการ พลัดพราก ผจญภัย และด้วยความดีของพระโพธิสัตว์ จึงทำให้สามารถเอาชนะเหตุการณ์ต่างๆ ได้โดยง่าย คุณค่าในเชิงสังคมได้สะท้อนให้เห็นค่านิยม ความเชื่อ หลักการปกครอง และขนบธรรมเนียม ประเพณีที่น่าสนใจไว้หลายประการ