วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวรรณกรรมสุบินกุมารคำกาพย์ ซึ่งพบที่วัดจันทราวาส อ.เมือง จ.เพชรบุรี ต้นฉบับเป็นสมุดข่อยสองเล่ม แต่งโดยกวีท้องถิ่น มีลักษณะเป็นเรื่อง จักรๆ วงศ์ๆ และมีเนื้อหาคล้ายคลึงกับสุบินชาดก ในปัญญาสชาดก ผลการวิจัย ทำให้ทราบว่า วรรณกรรมสุบินกุมารคำกาพย์ ฉบับวัดจันทราวาส เป็นเอกสารโบราณ ซึ่งคัดลอกขึ้นระหว่างสมัยรัชกาลที่ 3-4 แต่การประพันธ์วรรณกรรมฉบับนี้ นั้น น่าจะกระทำสมัยปลายอยุธยา โดยผู้ประพันธ์ ได้โครงเรื่องมาจากตอนหนึ่ง ในชุดนิทาน นางตันไตรย ซึ่งไทยได้รับแนวความคิดมาจากนิทานปัญจตันตระของอินเดีย จากทางกระแส อินเดียใต้ นำมาดัดแปลงปรับปรุง และเฉพาะส่วนนี้ ได้เค้าเรื่องจากสุบินชาดก ในปัญญาสชาดก วรรณกรรมเรื่องนี้ เป็นชาติหนึ่งของพระโพธิสัตว์ สอนให้บุคคลกระทำความดี ยึดมั่นใน กรรมดี ปฏิบัติหน้าที่ของตนโดยไม่บกพร่อง เป็นตัวอย่างวรรณกรรมทางศาสนา แสดงให้เห็นว่า กรรมดีย่อมชนะกรรมชั่ว ขณะเดียวกัน ก็เน้นคุณค่าของความรัก ระหว่างสามีภรรยา เป็น วรรณกรรมที่มีลีลาและศิลปะในการใช้ภาษาดีเด่นเป็นพิเศษ วัฒนธรรมและภาษาเท่าที่ปรากฎ เป็นเครื่องยืนยันให้เห็นว่า สุบินกุมารคำกาพย์ฉบับวัดจันทราวาสนี้นั้น เป็นวรรณกรรมในสมัย อยุธยาตอนปลาย