การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาวรรณกรรมท้องถิ่นจังหวัดสุราษฎร์ธานี เรื่อง บุนทนาวงศ์ ซึ่งปรากฎอยู่ในหนังสือบุด (สมุดข่อย) หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า สมุดไทย การ วิเคราะห์นั้นจะพิจารณาถึงลักษณะอักษร อักขรวิธี วรรณกรรมและสังคม ตลอดจนอนุภาคที่ ต่างกันและเหมือนกันของฉบับจังหวัดสุราษฎร์ธานีและฉบับหอสมุดแห่งชาติ เนื้อหาของการวิจัยแบ่งออกเป็น 6 บท บทแรกเป็นบทนำ ซึ่งกล่าวถึงความสำคัญของ การวิจัย จุดมุ่งหมาย ขอบเขต ตลอดจนการดำเนินการวิจัย บทที่ 2 ว่าด้วยลักษณะตัวอักษร และอักขรวิธีที่ปรากฎในเรื่อง บุนทนาวงศ์ บทที่ 3 ว่าด้วยการศึกษาเรื่องบุนทนาวงศ์ในเชิง วรรณกรรม บทที่ 4 ว่าด้วยการศึกษาวิเคราะห์ในเชิงสังคม บทที่ 5 ว่าด้วยการเปรียบเทียบ เรื่องบุนทนาวงศ์ฉบับจังหวัดสุราษฎร์ธานีกับฉบับหอสมุดแห่งชาติ และบทที่ 6 เป็นบทสรุปและ ข้อเสนอแนะ การวิจัยครั้งนี้ทำให้ทราบว่าอักษรที่ใช้บันทึกวรรณกรรมท้องถิ่นเรื่อง บุนทนาวงศ์เป็น อักษรไทยสมัยรัตนโกสินทร์ ส่วนอักขรวิธีนั้นบันทึกตามสำเนียงท้องถิ่นจังหวัดสุราษฎร์ธานี ดังนั้นการสะกดการันต์จึงแตกต่างกับฉบับหอสมุดแห่งชาติ วรรณกรรมเรื่องนี้เป็นวรรณกรรม ประเภทนิทานประโลมโลก เนื้อหาของเรื่องดำเนินไปเช่นเดียวกับนิทานชาดกทั่วๆ ไป จุดมุ่งหมาย ในการแต่งเพื่อเผยแพร่หลักธรรมคำสอนทางพุทธศาสนาเป็นสำคัญ รูปแบบในการประพันธ์เป็น ร้อยกรองประเภทกาพย์ ซึ่งกวีมิได้เคร่งครัดในเรื่องฉันทลักษณ์มากไปกว่าความสมบูรณ์ของเนื้อหา ในเชิงสังคมนั้นกวีได้สะท้อนให้เห็นถึงค่านิยม ความเชื่อ ตลอดจนประเพณีที่น่าสนใจ ส่วนการ เปรียบเทียบอนุภาคของทั้ง 2 ฉบับนั้น สรุปได้ว่าต้องมีที่มาจากแหล่งเดียวกัน