วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีความมุ่งหมายเพื่อจะศึกษาเรื่องระบบอักษรไทยลื้อ ภาษาไทยลื้อ และองค์ประกอบทางวรรณกรรมจากวรรณกรรมไทยลื้อ เรื่อง คำขับลังกาสิบหัว เนื้อหาวิทยานิพนธ์ แบ่งออกเป็น 6 บท บทที่ 1 เป็นบทนำ กล่าวถึงความสำคัญของเรื่องที่วิจัย ความมุ่งหมายของ การวิจัย ตลอดจนวิธีการศึกษาค้นคว้าและอื่นๆ บทที่ 2 เป็นความรู้พื้นฐานบางประการเกี่ยวกับ ชาวไทยลื้อ บทที่ 3 เป็นการศึกษาเรื่องระบบอักษรไทยลื้อ บทที่ 4 เป็นการศึกษาเรื่องภาษา ไทยลื้อจากคำขับลังกาสิบหัว บทที่ 5 เป็นการศึกษาเรื่ององค์ประกอบทางวรรณกรรมของคำขับ ลังกาสิบหัว บทที่ 6 เป็นบทสรุปและข้อเสนอแนะ ผลของการศึกษามีดังนี้ ระบบอักษรไทยลื้อประกอบด้วยอักษรและอักขรวิธีเป็นแบบเฉพาะตัว ประกอบด้วย อักษรแทนเสียงพยัญชนะ 43 รูป อักษรแทนเสียงสระ 20 รูป อักษรแทนเสียงวรรณยุกต์ 2 รูป อักษรทุกรูปเมื่อนำมาประกอบกันเป็นรูปคำจะจัดเรียงอยู่ในบรรทัดเดียวกัน การประกอบรูปคำ มีโครงสร้างพื้นฐาน 7 แบบ ภาษาไทยลื้อที่ใช้ในวรรณกรรมเรื่องนี้ส่วนมากจะเป็นคำภาษาไทยมากกว่าจะเป็นคำยืม จากภาษาบาลี-สันสกฤตหรือภาษาเขมร เป็นคำพยางค์เดียวมากกว่าคำมากพยางค์ เป็นคำที่ใช้ร่วม กันระหว่างภาษาไทยราชการของประเทศไทยกับภาษาไทยลื้อมากกว่าจะเป็นคำเฉพาะภาษาไทยลื้อ องค์ประกอบของวรรณกรรมเรื่องนี้ แก่นเรื่องกล่าวถึงโทษของการไม่ปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ หรือกติกาของสังคม โครงเรื่องและเนื้อเรื่องมีความคล้ายคลึงกับรามเกียรติ์ในประเทศไทย วรรณกรรมเรื่องนี้สะท้อนให้เห็นถึงลักษณะทางสังคมและวัฒนธรรมของชาวไทยลื้อหลายประการ เช่น บุคคลในสังคม การจัดระเบียบทางสังคม ค่านิยม ความเชื่อ ศิลปะ และวัตถุธรรมต่างๆ เป็นต้น