ปราสาทศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ เป็นศาสนสถานแบบเขมรมีอายุเก่าไปถึงพุทธศตวรรษที่ 17 (ศิลปะแบบนครวัด) ศาสนสถานแห่งนี้ก่อด้วยอิฐมีจำนวน 5 หลัง ตั้งอยู่บนฐานเดียวกัน โครงสร้างทางสถาปัตยกรรมเป็นแบบผนังรับน้ำหนัก ยอดก่อเลียนแบบอาคารจริง แต่ย่อส่วนให้ มีขนาดเล็กลงวางเรียงซ้อนและลดหลั่นกันขึ้นไป บริเวณมุมอาคารประดับด้วยกลีบขนุนปรางค์ รูปบุคคลและรูปสัตว์ ยอดบนสุดของปรางค์ทำด้วยศิลาทรายสลักเป็นรูปบัวกลุ่ม สำหรับประติมากรรมรูปบุคคลและรูปสัตว์ที่ใช้ประดับตกแต่งศาสนสถาน มีทั้งประติมากรรม แบบนูนสูงและแบบนูนต่ำ ภาพประติมากรรมที่นับว่าน่าสนใจที่สุด ได้แก่ ภาพเล่าเรื่องศิวนาฎราช บนแผ่นศิลาทับหลัง ปรางค์ประธาน ซึ่งถือได้ว่ามีความงามทั้งในด้านการจัดองค์ประกอบ ของภาพและฝีมือการแกะสลักก็ทำได้อย่างประณีตยิ่ง นอกจากภาพเล่าเรื่องศิวนาฎราชแล้วยังมี ภาพสลักเล่าเรื่องบนศิลาทับหลังรูปพระกฤษณะประลองกำลังกับสัตว์ของปรางค์บริวารอีก 2 แผ่น ซึ่งมีความงามไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเป็นที่น่าสังเกตว่าภาพสลักเล่าเรื่องบนศิลาทับหลังทั้ง 3 แผ่นดังกล่าว ล้วนเป็นภาพสลักเนื่องในศาสนพราหมณ์ทั้งสิ้น จึงสันนิษฐานได้ว่าเดิมปราสาท ศีขรภูมินั้นเป็นเทวสถานมาก่อน ต่อมาเทวสถานแห่งนี้ถูกดัดแปลงมาเป็นพุทธสถาน ราวปลาย สมัยอยุธยาหรือต้นสมัยรัตนโกสินทร์ ซึ่งมีหลักฐานยืนยันอย่างแน่ชัดก็คือฐานพระพุทธรูปที่อยู่ ภายในปรางค์ประธานและปรางค์บริวารอีก 2 องค์ ได้แก่ ปรางค์บริวารด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ และปรางค์บริวารด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากหลักฐานดังกล่าวแล้วยังพบศิลาจารึกที่กล่าวถึง การเปลี่ยนแปลงศาสนสถานแห่งนี้จากเทวสถานมาเป็นพุทธสถาน บนกรอบประตูทางเข้าปรางค์ บริวารด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย แต่เป็นที่น่าเสียดายที่จารึกดังกล่าวไม่ระบุศักราช ที่เปลี่ยนแปลงเอาไว้