วิทยานิพนธ์เรื่องนี้ ผู้ศึกษามุ่งที่จะศึกษาถึงพัฒนาการของจารีตการจดบันทึกประวัติศาสตร์ หัวเมืองอีสาน โดยเฉพาะในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16 เป็นต้นมา จนถึงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 อันเป็นยุคที่จารีตการจดบันทึกประวัติศาสตร์นิพนธ์อีสานได้เปลี่ยนแปลงจากจารีตเดิมไป ใน การศึกษาครั้งนี้ ผู้ศึกษาใช้เอกสารใบลานอีสาน เป็นเอกสารหลัก เพื่อหาพัฒนาการของจารีต ประวัติศาสตร์นิพนธ์อีสาน โดยแบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ ประเภทกฎหมาย, วรรณกรรม และตำนาน/พงศาวดาร ผลจากการศึกษาครั้งนี้พบว่า จารีตการจดบันทึกประวัติศาสตร์ของ อีสาน เดิมนั้น จะมีความใกล้ชิดกับประเพณีนิยม และวัฒนธรรมของล้านช้างมาก ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบของ ตำนาน/พงศาวดาร กฎหมาย และวรรณกรรม เป็นต้น ครั้นราชสำนักกรุงเทพฯ ได้ขยายอำนาจ ทางการเมืองเข้าไปยัง หัวเมืองอีสาน และดินแดนที่เป็นภาคอีสานในปัจจุบันบางส่วน ปรากฎว่า อีสาน ได้รับเอาประเพณีการจดบันทึกตามแบบอย่างราชสำนักกรุงเทพฯ เข้าไปอย่างเต็มที่ แต่ถึงกระนั้นก็ตาม จารีตแบบใหม่ตามอย่างราชสำนักกรุงเทพฯ ก็เป็นเพียงฉากบางที่ปกคลุม คตินิยมดั้งเดิมตามอย่างล้านช้างไว้อีกชั้นหนึ่งเท่านั้น