งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาคำศัพท์ภาษาเขมรสุรินทร์ที่ใช้ในงานหัตถกรรม การทอผ้าพื้นเมือง จากภาษาพูดของช่างทอผ้าที่บ้านจันรม ตำบลตาอ็อง อำเภอเมือง จังหวัด สุรินทร์ โดยผู้วิจัยได้รวบรวมคำศัพท์เกี่ยวข้องกับขั้นตอนการผลิตผ้าพื้นเมือง ประกอบด้วย คำนาม คำกริยา คำคุณศัพท์ คำลักษณะนาม คำบอกจำนวนนับ รวมทั้งตัวอย่างประโยคและวลีต่าง ๆ ที่แสดงตัวอย่างการใช้คำเหล่านี้ ในการศึกษารูปแบบและสีสันของผ้าพื้นเมืองนั้น ผู้วิจัยได้รวบรวมลักษณะของผ้า พื้นเมือง คำศัพท์ที่ใช้เรียกชื่อผ้าและลายผ้าชนิดต่าง ๆ โดยแสดงภาพประกอบไว้เท่าที่ปรากฏใน การทอผ้าในหมู่บ้านี้ ซึ่งผลการศึกษารูปแบบของผ้าและลายผ้านั้น พบว่า ผ้าที่ผู้ชายใช้ คือ ผ้าโสร่ง (srong) และผ้าขาวม้า (sbai) นั้นมีชื่อเรียกลายผ้าและมีลวดลายจำกัดอยู่ใน รูปแบบของลายทางและลายตาราง ส่วนผ้าของผู้หญิง คือ ผ้าซิ่น (sin) นั้นได้รับการประดิษฐ์ ดัดแปลงลวดลายให้มีความหลากหลายมากกว่าผ้าของผู้ชาย จึงทำให้ผ้าซิ่นมีหลายชนิดและมีชื่อ เรียกลายผ้าได้อย่างไม่จำกัด ในด้านคุณค่าประโยชน์ใช้สอยจากผ้าพื้นเมืองนั้นพบว่า ผ้าพื้นเมืองนอกจากจะมีบทบาท สำคัญในการแต่งกายแล้ว ยังเป็นเครื่องประกอบสำคัญในงานบุญ และงานพิธีต่าง ๆ ของท้องถิ่น และผู้วิจัยยังได้รวบรวมความเชื่อและข้อห้ามบางประการของช่างทอผ้ามาบันทึกไว้เพื่อหาความ เชื่อมโยงในเหตุและผลอีกด้วย