วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดประสงค์เพื่อทำการศึกษาพระพิมพ์ภาคใต้ของประเทศไทย โดยเฉพาะพระพิมพ์ดินดิบแบบศิลปะทวารวดีและศรีวิชัย ซึ่งได้ค้นพบตามถ้ำเขาหินปูนใน คาบสมุทรไทย ทั้งนี้เพื่อต้องการทราบถึงรูปแบบของพระพิมพ์และคตินิกายต่างๆ เนื่องใน พุทธศาสนาที่นิยมกันในคาบสมุทรไทย ในช่วงเวลาที่ศิลปะทั้งสองสกุลกำลังเจริญอยู่ จากการศึกษาพระพิมพ์ 44 แบบในพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ 5 แห่ง ปรากฎว่าสามารถ จัดกลุ่มพระพิมพ์ภาคใต้ได้ 4 กลุ่มคือ พระพิมพ์ที่มีรูปพระพุทธเจ้า พระพิมพ์ที่มีรูปพระโพธิสัตว์ พระพิมพ์ที่มีรูปเทพชั้นรอง และพระพิมพ์ที่มีรูปสถูป จากการวิเคราะห์เราสามารถกำหนดอายุ พระพิมพ์ทั้ง 4 กลุ่มนี้ได้เป็น 2 ยุค โดยทั้งนี้ยังมีหลักฐานพระพิมพ์แบบอิทธิพลศิลปะดินเดีย ก่อนหน้านี้ราวพุทธศตวรรษที่ 10 หรือ 11 ถึงราวพุทธศตวรรษที่ 12 สำหรับพระพิมพ์ภาคใต้ 2 ยุคนั้น ยุคแรกได้แก่พระพิมพ์สมัยทวารวดี อายุราวพุทธศตวรรษที่ 13-14 ทั้งพระพิมพ์สมัย ทวารวดีและพระพิมพ์แบบอิทธิพลศิลปะอินเดียก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นถึงพุทธศาสนานิกายเถรวาท พุทธศาสนานิกายสรวาสติวาส และพุทธศาสนาลัทธิมหายาน ซึ่งแพร่มาจากภาคใต้และภาคตะวันตก ของประเทศอินเดีย ส่วนพระพิมพ์ยุคที่ 2 ได้แก่พระพิมพ์สมัยศรีวิชัยอายุราวพุทธศตวรรษที่ 14-15 ในระยะนี้แม้ว่าพุทธศาสนาทั้งสามนิกายจะยังคงเป็นที่นับถือกันต่อมา แต่อิทธิพล พุทธศาสนานิกายวัชรยานฝ่ายมหายานจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศอินเดียและ จากชวาภาคกลางก็เริ่มปรากฎเด่นชัดขึ้น พระพิมพ์ภาคใต้ของประเทศไทยทั้งสองยุคนี้แสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์ทางด้านรูปแบบ กับพระพิมพ์แบบทวารวดีในภาคกลางของประเทศไทย และพระพิมพ์แบบศรีวิชัยจากประเทศ มาเลเซียและหมู่เกาะอินโดนีเซีย ขณะที่พระพิมพ์แบบทวารวดีในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของ ประเทศไทยจะมีความสัมพันธ์กับพระพิมพ์แบบทวารวดีในภาคกลางมากกว่าในภาคใต้ของประเทศ ไทย อย่างไรก็ตามพระพิมพ์ดินดิบจากคาบสมุทรไทย-มลายูก็มีคติการสร้างขึ้นเพื่อเป็นปรมัตถ ประโยชน์หรือเป็นการอุทิศแก่ผู้ตาย ต่างไปจากคติการสร้างพระพิมพ์เพื่อเป็นการสืบพระพุทธ- ศาสนาของชุมชนทวารวดีในภาคกลางของประเทศไทย หรือคติการสร้างสถูปจำลองและพระพิมพ์ ซึ่งสันนิษฐานว่าคงจะสร้างขึ้นเพื่อพิธีทางศาสนาในหมู่เกาะอินโดนีเซีย สิ่งนี้นับเป็นเอกลักษณ์ ของพระพิมพ์สมัยทวารวดีและสมัยศรีวิชัยในภาคใต้ ซึ่งอาจจะได้รับอิทธิพลมาจากถ้ำเจติยสถาน ในภาคตะวันตกของประเทศอินเดียก็เป็นได้