วิทยานิพนธ์นี้มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาวรรณกรรมท้องถิ่นอีสานเรื่องลินทอง จากต้น ฉบับใบลานของวัดราษฎร์วิสิส ต.นาเมือง อ.เสลภูมิ จ.ร้อยเอ็ด บันทึกด้วยอักษรไทยน้อย มีจำนวน 158 ลาน ผลของการศึกษาวิเคราะห์พบว่าเป็นวรรณกรรมที่มีคุณค่าของอีสานเล่มหนึ่ง ซึ่งแพร่หลายในดินแดนภาคเหนหือ ภาคอีสาน และมีปรากฏในภาคกลาง และในภาคใต้ของ ประเทศไทย ในด้านรูปแบบการประพันธ์ เป็นวรรณกรรมประเภทร้อยกรอง แต่งด้วยคำประพันธ์ประเภท โคลงสาร จำนวนประมาณ 2 พันบท รูปแบบคำประพันธ์ชนิดนี้เป็นแบบฉบับเฉพาะของภาคอีสานที่ใช้ ในการแต่งวรรณกรรมอีสานโดยทั่ว ๆ ไป เป็นคำประพันธ์ที่ไม่เคร่งครัดในด้านรูปแบบนัก ในด้านคุณค่าในเชิงวรรณศิลป์ ลินทองเป็นวรรณกรรมที่มีองค์ประกอบ อันได้แก่สารัตถะ (หรือแนวคิด)เนื้อเรื่อง โครงเรื่อง ตัวละคร และฉากที่ประสมกลมกลืนกันอย่างเหมาะสม มีแนวคิดของเรื่อง คือ ความปรารถนาที่จะให้คนในสังคมอยู่ร่วมกันด้วยความรัก สามัคคี โครงเรื่องไม่สลับซับซ้อน เนื้อเรื่องจะดำเนินจากภาวะสงบไปสู่ภาวะที่ตื่นเต้น และใน ตอนจบเหตุการณ์จะคลี่คลายลงเข้าสู่ภาวะปกติ ภาษาที่ใช้ไพเราะเรียบง่าย ประกอบด้วยโวหาร ที่มีความหมายลึกซึ้ง ทำให้ผู้อ่านเข้าถึงรสของวรรณกรรมได้เป็นอย่างดี ในด้านคุณค่าในเชิงสังคม ลินทองเป็นวรรณกรรมที่สะท้อนภาพทางสังคมให้เห็นอย่างเด่นชัด สถาบันครอบครัวในเรื่องนี้ มีลักษณะเป็นครอบครัวแบบผสม พ่อบ้านจะมีสิทธิขาดแต่เพียง ผู้เดียว ส่วนสถาบันการเมืองการปกครอง ได้ชี้ให้เห็นรูปแบบการปกครองที่พระมหากษัตริย์ เป็นผู้ใช้อำนาจสิทธิขาดแต่เพียงผู้เดียว เรียกว่า ระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ นอกจากนั้นยังสะท้อนภาพพื้นฐานทางด้านวัฒนธรรมต่าง ๆ อันประกอบไปด้วยธรรมเนียม เช่น การไหว้ครู ความเชื่อที่ผสมผสานกันระหว่างการนับถือภูตผี ศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธ ค่านิยมการแบ่งชั้นวรรณะซึ่งกวีพยายามแสดงให้เห็นผลเสีย คือ ความแตกแยกขาดความสามัคคี ระหว่างกลุ่มชนเดียวกัน และประเพณีต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับชีวิต อันได้แก่การแต่งงาน การเผาศพ สงกรานต์ การสู่ขวัญ เป็นต้น คุณค่าประการสุดท้ายซึ่งมีความสำคัญที่สุดของวรรณกรรมเรื่องนี้ คือ เป็นสิ่งที่กล่อม เกลาสังคม โดยแนะแนวทางในการประพฤติปฏิบัติตามหลักพระธรรมคำสอนของพระพุทธศาสนา อันจะนำมาซึ่งความสงบสุข ความรัก ความสามัคคี และความเป็นปึกแผ่นให้แก่สังคม