การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษา, พิจารณาความหมายของคำขยาย คำวิเศษณ์ และเพื่อจัดหมวดหมู่คำขยายคำวิเศษณ์ตามความหมายของคำวิเศษณ์หลัก จากวรรณกรรมเรื่องผฺกาสฺรโพน ซึ่งเป็นวรรณกรรมเขมรเรื่องหนึ่งที่มีความ โดดเด่นทางด้านการใช้ภาษา และมีการใช้คำขยายคำวิเศษณ์เพื่อสร้างความไพเราะ อยู่มาก การพิจารณาหาคำขยายคำวิเศษณ์ ผู้วิจัยใช้เกณฑ์ 3 เกณฑ์ คือ เกณฑ์ทาง ด้านโครงสร้าง หรือตำแหน่งของคำ เกณฑ์ทางด้านความหมาย และเกณฑ์ทางด้านหน้าที่ การใช้เกณฑ์หลายเกณฑ์ในงานวิจัยนี้ เนื่องจากว่า ผู้วิจัยพบปัญหาหลายปัญหาใน การพิจารณาตัดสินคำขยายคำวิเศษณ์ เมื่อเลือกใช้เกณฑ์ใดเกณฑ์หนึ่งเพียง เกณฑ์เดียว จากการศึกษาพบคำขยายคำวิเศษณ์ในวรรณกรรมเรื่องนี้ทั้งหมด 71 คำ และ สามารถจัดกลุ่มได้ 6 กลุ่ม โดยจัดกลุ่มตามความหมายของคำวิเศษณ์หลัก ดังนี้ 1. คำขยายคำวิเศษณ์บอกสีและแสง 2. คำขยายคำวิเศษณ์บอกคุณลักษณะ 3. คำขยายคำวิเศษณ์บอกสภาพ 4. คำขยายคำวิเศษณ์บอกเสียง 5. คำขยายคำวิเศษณ์บอกความรู้สึก 6. คำขยายคำวิเศษณ์อื่น ๆ เมื่อพิจารณาการปรากฏร่วมของคำขยายคำวิเศษณ์กับคำหลัก พบว่า คำขยาย คำวิเศษณ์สามารถจำแนกได้เป็นสองประเภท คือ คำขยายคำวิเศษณ์ที่สามารถปรากฏ ร่วมกับคำวิเศษณ์หลักได้หลายคำ คำขยายคำวิเศษณ์ประเภทนี้สามารถทำหน้าที่เป็น ทั้งคำวิเศษณ์หลักและเป็นคำขยายคำวิเศษณ์ และคำขยายคำวิเศษณ์ที่มีข้อจำกัดใน การปรากฏร่วมกับคำวิเศษณ์หลัก ซึ่งคำขยายคำวิเศษณ์ประเภทนี้ทำหน้าที่เป็นคำ ขยายคำวิเศษณ์ได้อย่างเดียว นอกจากนี้การศึกษาเรื่องคำขยายคำวิเศษณ์ในวรรณกรรมเรื่องผฺกาสฺรโพน สะท้อนว่าตำแหน่งคำขยายคำวิเศษณ์ในภาษาเขมร ไม่จำเป็นต้องอยู่หลังคำหลักที่ มันไปขยาย โดยตำแหน่งของคำขยายคำวิเศษณ์ในภาษาเขมรสามารถปรากฏหลังคำหลัก หรือหน้าคำหลักที่มันไปขยาย