วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีจุดมุ่งหมายที่จะศึกษาภาษาในคัมภีร์สัทธรรม ปุณฑรีกสูตร ซึ่งบันทึกด้วยภาษาสันสกฤตผสมหรือภาษาสันสกฤตในพระพุทธศาสนาว่า แตกต่างจากภาษาสันสกฤตปาณินิอย่างไร การศึกษาพบว่าการใช้ภาษาสันสกฤตในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑรีกสูตร มีข้อ แตกต่างจากภาษาสันสกฤตมาตรฐานหลายประเด็น ประเด็นที่สำคัญคือ การสนธิไม่ เคร่งครัดตามกฎไวยากรณ์อัษฏาธยายีของปาณินิ เช่น การไม่สนธิในตำแหน่งที่จะ ต้องสนธิ การสนธิไม่ถูกต้องตามกฎไวยากรณ์อัษฏาธยายีของปาณินิ ส่วนมากพบใน ส่วนที่เป็นร้อยกรอง ซึ่งอาจเป็นเพราะอิทธิพลของฉันทลักษณ์บังคับ การสร้างคำและวากยสัมพันธ์ การแจกคำนามและคำคุณนามไม่สอดคล้องกันใน เรื่องลิงค์ วจนะ และวิภักติ มีการใช้พหุวจนะแทนทวิวจนะ การใช้วิภักติไม่ เคร่งครัด วิภักติบางวิภักติถูกลบไป ซึ่งทำให้ยากแก่การสันนิษฐานความหมายของ คำและสัมพันธ์ตามหลักไวยากรณ์ การสร้างเค้ากริยามีลักษณะไปทางภาษาปรากฤต คือ ใช้เค้ากริยาที่ลงท้ายด้วยสระ อ (อะ) เป็นส่วนมาก ฉันทลักษณ์ โดยส่วนใหญ่แล้วใช้ฉันทลักษณ์อยู่ในประเภทอนุษฎุภฉันท์ (อนุษฺฎุภฺ) คือ อนุษฎุภฉันท์ (อนุษฺฎุภฺ) ประเภทตริษฎุภฉันท์ (ตฺริษฺฎุภฺ) คือ อินทรวิเชียรฉันท์ (อินฺทฺรวชฺรา) อุเปนทรวิเชียรฉันท์ (อุเปนฺทฺรวชฺรา) และ อุปชาติฉันท์ (อุปชาติ) และ ประเภทชคตีฉันท์ (ชคตี) คือ อินทรวังศฉันท์ (อินทรวํศา) วังศัสถฉันท์ (วํศสฺถ) และ อุปชาติฉันท์ (อุปชาติ) ในการ เรียบเรียงคัมภีร์ แต่รูปแบบฉันทลักษณ์บางตอนในคัมภีร์สัทธรรมปุณฑรีกสูตรไม่ สามารถระบุได้ว่าเป็นฉันทลักษณ์ประเภทใด