การศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาผลของการใช้โปรแกรมการฝึกคนพิการให้เป็น ที่ปรึกษาของเพื่อนที่มีต่อการยอมรับตนเองของผู้ได้รับการฝึก การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัย กึ่งทดลอง แบบมีกลุ่มควบคุมทดสอบก่อนหลังการทดลอง (Pretest-Posttest Control Group Design) ประชากรที่ใช้ในการศึกษาเป็นคนพิการที่อยู่ในช่วงได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพ และฝึกอาชีพที่ศูนย์ฟื้นฟูสมรรถภาพคนงาน จำนวน 30 คน กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาได้รับการคัดเลือก จากผู้สมัครใจเข้าร่วมโปรแกรมการฝึก และได้ทำแบบวัดการยอมรับตนเอง จำนวน 18 คน จัดไว้เป็นกลุ่มทดลอง 9 คน กลุ่มควบคุม จำนวน 9 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการฝึกให้ เป็นที่ปรึกษาของเพื่อน ประกอบด้วย การอบรมทักษะพื้นฐานการให้คำปรึกษา จำนวน 30 ชั่วโมง การฝึกปฏิบัติให้คำปรึกษาอย่างน้อย 4 ครั้ง/ผู้รับการฝึก 1 คน การประชุมกลุ่มนิเทศ 2 ครั้งต่อ สัปดาห์ ครั้งละ 3 ชั่วโมง ติดต่อกัน 5 สัปดาห์ รวม 27 ชั่วโมง โดยผู้วิจัยเป็นผู้อบรมและผู้ ดำเนินกลุ่มนิเทศควบคู่กับได้รับบริการตามปกติของศูนย์ฯ ส่วนกลุ่มควบคุมจะได้รับเฉพาะบริการ ตามปกติของศูนย์ฯ เท่านั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดการยอมรับตนเองของเบอร์เกอร์ (Berger 1952) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยของคะแนนยอมรับ ตนเองด้วยวิธีการทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัยพบว่า 1. หลังการทดลองคนพิการกลุ่มทดลองมีคะแนนจากแบบวัดการยอมรับตนเองสูงกว่ากลุ่ม ควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลองคนพิการกลุ่มทดลองมีคะแนนจากแบบวัดการยอมรับตนเองเพิ่มขึ้น อย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3. หลังการทดลอง 1 เดือน คนพิการกลุ่มทดลองมีคะแนนจากแบบวัดการยอมรับตนเองแตก ต่างจากหลังการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05