การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการให้คำปรึกษาแบบกลุ่มย่อโดยการ ชักจูงด้วยคำพูดร่วมกับการอนุมานสาเหตุทางด้านผลการเรียนต่อการรับรู้ความสามารถของตนทาง ด้านวิชาการและสัมฤทธิผลทางการเรียนของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักศึกษา พยาบาลชั้นปีที่ 2 และ 3 วิทยาลัยมิชชันจำนวน 60 คนจากนักศึกษาที่มีคะแนนการรับรู้ความสามารถ ของตนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยและอนุมานสาเหตุด้านผลการเรียนที่ไม่ได้มาจากความพยายาม โดยแบ่งออก เป็น 3 กลุ่ม แต่ละกลุ่มประกอบด้วยนักศึกษาพยาบาลจำนวน 20 คน เป็นนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2 จำนวน 12 คนและนักศึกษาชั้นปีที่ 3 จำนวน 8 คน ซึ่งกลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับการให้คำปรึกษาแบบกลุ่ม ย่อโดยการชักจูงด้วยคำพูดร่วมกับการอนุมานสาเหตุด้านผลการเรียนไปสู่ด้านความพยายาม จำนวน 3 ครั้งๆ ละ 1 ชั่วโมง กลุ่มทดลองที่ 2 ได้รับการเปลี่ยนการอนุมานสาเหตุด้านผลการเรียนไปสู่ด้าน ความพยายามเพียงอย่างเดียว จำนวน 3 ครั้งๆ ละ 30 นาที และกลุ่มควบคุม สิ้นสุดการทดลองได้ให้ ทำแบบทดสอบการรับรู้ความสามารถของตนทางด้านวิชาการของพยาบาลซ้ำอีกครั้งและสอบกลางภาคใน วิชาการพยาบาลอายุรศาสตร์ - ศัลยศาสตร์ในนักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2 และการพยาบาลสูติศาสตร์ใน นักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 3 การวิเคราะห์ข้อมูลกระทำโดยการทดสอบค่า ONE WAY ANOVA ในการเปรียบเทียบทั้งคะแนน การรับรู้ความสามารถของตนทางด้านวิชาการของพยาบาลและคะแนนสัมฤทธิผลในการเรียน ผลการ ทดลองพบว่ากลุ่มทดลองทั้งสองกลุ่มมีคะแนนการรับรู้ความสามารถของตนทางด้านวิชาการของพยาบาลสูง กว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่ไม่มีความแตกต่างกันระหว่างกลุ่มทดลองทั้ง สอง และจากการเปรียบเทียบคะแนนการรับรู้ความสามารถของตนทางด้านวิชาการของพยาบาลโดยการ ทดสอบค่า students t พบว่าระยะหลังการทดลองมีคะแนนการรับรู้ความสามารถของตนทางด้านวิชา การของพยาบาลสูงกว่าระยะก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 แต่คะแนนสัมฤทธิผล ทางการเรียนของทั้งสามกลุ่มไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ