ลัทธิชาตินิยมถือกำเนิดขึ้นในศตวรรษที่ 18 โดยเริ่มเกิดขึ้นในยุโรป ตะวันตกก่อน และได้แพร่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว และเข้ามาสู่เอเชียอาคเนย์ใน ศตวรรษที่ 20 โดยประเทศตกเป็นอาณานิคมของประเทศอำนาจอำนาจตะวันตกได้นำเอาลัทธิชาติ นิยมมาใช้ในการต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคม เพื่อเอกราชของประเทศตน ลัทธิชาตินิยมในประเทศไทยมีลักษณะแตกต่างจากประเทศในเอเชียอาคเนย์เพราะ คงความเป็นเอกราชอยู่ได้ตลอดมา ผู้บริหารประเทศหรือรัฐบาลจึงนำมาเป็นนโยบายใน การบริหารประเทศ เพื่อต่อต้านอิทธิพลต่าง ๆ ที่คุกคามความมั่นคงของประเทศ และได้ถูกนำมาใช้เป็นนโยบายของรัฐบาลในสมัย จอมพล ป. พิบูลสงคราม ขึ้นดำรง ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี โดยมีหลักการสำคัญ คือ การส่งเสริมความรู้สึกชาตินิยมใน หมู่คนไทย การต่อต้านอิทธิพลทางเศรษฐกิจของคนจีนในประเทศ การต่อต้านลัทธิชาติ นิยมจีน และลัทธิคอมมิวนิสต์ การสร้างความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของประชาชน ในอันที่จะสร้างชาติให้เจริญก้าวหน้าทัดเทียมกับอารยประเทศ ผลของการดำเนินนโยบายชาตินิยมในช่วงเวลาดังกล่าวทำให้ประเทศมีการ เปลี่ยนแปลงในทางการเมืองและเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว และได้กลายเป็นพื้นฐานของการ ดำเนินนโยบายต่อต้านภัยคุกคามต่าง ๆ ในอันที่จะบ่อนทำลายความมั่นคงต่อชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ กระทั่งปัจจุบัน