ตลอดช่วงระยะเวลา 2 ทศวรรษที่ผ่านมาประเทศไทยอาศัยรายได้จากการท่องเที่ยวที่อยู่ในรูปของ เงินตราต่างประเทศ มาชดเชยการขาดดุลการค้าของประเทศได้ไม่ต่ำกว่าปีละ 36,000 ล้านบาท แต่อุตสาหกรรม การท่องเที่ยวต้องประสบปัญหาวิกฤติทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นในประเทศไทยและในภูมิภาคเอเซียในช่วงปี 2540 ได้ส่งผลให้รายได้จากการท่องเที่ยวลดลง เนื่องจากแต่ละประเทศต่างใช้มาตรการสกัดกั้นการเดินทาง ออกนอกประเทศของประชาชน และมีการแข่งขันทางด้านการท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นเพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว นอกจากนี้การที่ประเทศไทยจะต้องปฏิบัติตามข้อตกลงทั่วไปว่าด้วยการค้าบริการ (General Agreement on Trade in Service : GATS) การเปิดเสรีด้านการบริการ ประเทศไทยจะเสียเปรียบในเรื่องเงินทุน และความสามารถของบุคลากร ซึ่งอาจทำให้ต้องสูญเสียธุรกิจท่องเที่ยวที่เป็นแหล่งรายได้สำคัญของประเทศ ไปให้กับคู่แข่งที่เป็นผู้ประกอบการชาวต่างประเทศ จากเหตุดังกล่าวภาครัฐได้เห็นความสำคัญของปัญหาที่เกิดขึ้น และได้มีการแก้ปัญหาโดยการ กำหนดนโยบายด้านการท่องเที่ยวไว้ในแผนพัฒนาฯ ฉบับที่ 8 (พ.ศ.2540-2544) และนโยบายของคณะรัฐมนตรี ชุดนายชวน หลีกภัย ได้กำหนดให้การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องโดยตรง ในการนำนโยบายด้านการท่องเที่ยวของรัฐบาลมาเป็นกรอบในการกำหนดนโยบายการพัฒนาและส่งเสริม การท่องเที่ยว กำหนดให้ปี พ.ศ.2541-2542 เป็นปีท่องเที่ยวไทยโดยใช้ชื่อโครงการ Amazing Thailand 1998-1999 โดยเป็นการร่วมมือกันทั้งภาครัฐและภาคเอกชน เพื่อช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจของประเทศปรากฏผลสำเร็จคือ จำนวนนักท่องเที่ยว ดุลการท่องเที่ยว เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้ว่ารายได้จะต่ำกว่าเป้าเพียงเล็กน้อย แต่ก็มีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ตลอดจนมีผลส่งเสริมธุรกิจต่อเนื่องกับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอีกด้วย ถึงแม้ว่าโครงการ Amazing Thailand 1998-1999 ซึ่งถือว่าประสบความสำเร็จจะเป็นที่ยอมรับไปทั่วโลก แต่ในสภาพปัจจุบันและอนาคตประเทศไทยจะต้องประสบปัญหาการแข่งขันด้านการท่องเที่ยวที่รุนแรงขึ้น จากการเปิดเสรีทางด้านการบริการซึ่งประเทศไทยยังมีความเสียเปรียบในหลายๆ ด้าน ดังนั้นทางภาครัฐ ควรมีการกำหนดไว้ ซึ่งนโยบายทางด้านการท่องเที่ยวที่ชัดเจนและครอบคลุมสภาพปัญหาที่จะเกิดขึ้น เพื่อรักษาไว้ซึ่งผลประโยชน์ของประเทศ และกระตุ้นศักยภาพอุตสาหกรรมท่องเที่ยวให้สามารถรองรับ การแข่งขันจากการเปิดเสรีด้านบริการที่รวมถึงอุตสาหกรรมท่องเที่ยวด้วยได้ ผู้วิจัยจึงมีข้อเสนอแนะดังนี้ 1. ควรมีการเตรียมการแก้ไขหรือร่างกฎหมายภายในประเทศให้สอดคล้องกับข้อผูกพันต่างๆ ในส่วนที่ เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวโดยตรง 2. ด้านนโยบายพาณิชย์ ควรให้สอดคล้องกับผลประโยชน์ของประเทศเป็นหลัก โดยเน้นยุทธศาสตร์พาณิชย์ ในเชิงรุกและเพิ่มศักยภาพความสามารถในการแข่งขันของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทย 3. ควรมีนโยบายด้านความร่วมมือกับต่างประเทศในภาคอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวให้มากขึ้นโดย เพิ่มความน่าสนใจและแปลกใหม่ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว 4. ควรมีการเตรียมการด้านข้อมูลทางธุรกิจและการลงทุน โดยปรับปรุงระบบฐานข้อมูลธุรกิจต่างๆ ให้มีความสมบูรณ์ โปร่งใส ถูกต้องและทันสมัย สามารถสะท้อนภาพการลงทุนในธุรกิจการท่องเที่ยว และ ธุรกิจต่อเนื่องตลอดจนธุรกิจอื่นๆ ได้อย่างชัดเจน 5. ควรมีการเตรียมพร้อมด้านบุคลากรในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ให้เป็นที่ยอมรับทั้งภายในประเทศ และต่างประเทศ 6. ควรมีการกำหนดคุณสมบัติของบุคลากรทั้งชาวไทยและชาวต่างประเทศที่จะเข้ามาประกอบอาชีพ ในธุรกิจที่เกี่ยวกับการท่องเที่ยวให้อยู่ในมาตรฐานที่เหมาะสม 7. ควรมีการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวใหม่เพื่อเพิ่มศักยภาพในการท่องเที่ยว 8. รัฐควรเพิ่มนโยบายการประชาสัมพันธ์เพื่อการรณรงค์และการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง และมีประสิทธิภาพ