การชะลอการเลิกจ้างลูกจ้างถือว่าเป็นกระบวนการก่อนที่จะมีการเลิกจ้างลูกจ้าง โดยทำให้ลูกจ้างสามารถทำงาน อยู่กับนายจ้างได้ต่อไป หรือทำงานอยู่กับนายจ้างต่อไปให้นานที่สุดก่อนที่จะถูกเลิกจ้างและการเลิกจ้างซึ่งถือเป็น สิทธิหรือดุลพินิจของนายจ้างที่จะกระทำต่อลูกจ้าง ควรเป็นหนทางสุดท้ายที่นายจ้างพึงกระทำต่อลูกจ้างหากว่านายจ้าง ไม่สามารถที่จะชะลอการเลิกจ้างลูกจ้างเอาไว้ได้ โดยในการเลิกจ้างบางเรื่องไม่ควรถึงขั้นหรือขนาดที่จะต้องเลิกจ้าง ลูกจ้าง หรือการเลิกจ้างบางกรณีก็อาจจะเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้องไม่เป็นธรรม และไม่ชอบด้วยกฎหมายต่อลูกจ้าง ซึ่งหากมีการเลิกจ้างลูกจ้างเกิดขึ้นแล้วก็อาจจะนำไปสู่ปัญหาอันส่งผลกระทบต่อทั้งฝ่ายนายจ้าง ฝ่ายลูกจ้างและ ความสัมพันธ์อันดีต่อกันระหว่างนายจ้างกับลูกจ้าง รวมไปถึงเศรษฐกิจและสังคมโดยรวมของประเทศได้ ดังนั้น จึงควรนำเอาวิธีการชะลอการเลิกจ้างลูกจ้างมาใช้แทนการเลิกจ้างลูกจ้างเสียก่อนกับวิธีการคุ้มครองการเลิกจ้างลูกจ้าง ตามกฎหมายที่มีอยู่มาใช้บังคับกับการ เลิกจ้างลูกจ้างให้เป็นไปโดยถูกต้อง เป็นธรรม และชอบด้วยกฎหมาย ทั้งนี้ เพื่อเป็นการบรรเทาปัญหาการเลิกจ้างไม่ให้เพิ่มมากขึ้น ทำให้สามารถแก้ไขหรือลดปัญหาจากการเลิกจ้างลูกจ้างลงได้ จากการศึกษาพบว่า การชะลอการเลิกจ้างลูกจ้างในประเทศไทยยังไม่มีมาตรการ หรือวิธีการทางกฎหมาย ที่จะป้องกันหรือบรรเทาปัญหามิให้มีการเลิกจ้างลูกจ้างได้โดยตรง คงมีเพียงมาตรการบางประการและบทบัญญัติ ของกฎหมายที่เกี่ยวข้อง คือ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 และพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 เพียง 2 ฉบับที่ได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ ขั้นตอน และเงื่อนไขที่เกี่ยวเนื่องกับการชะลอ การเลิกจ้างลูกจ้างเอาไว้เท่านั้น ส่วนการคุ้มครองการเลิกจ้างลูกจ้างในประเทศไทยแม้จะมีบทบัญญัติของ กฎหมายที่เกี่ยวข้อง คือ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 และพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 ในการให้ความคุ้มครองการเลิกจ้างลูกจ้างแล้วก็ตาม แต่บทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องดังกล่าว บางเรื่องบางกรณีอาจจะยังไม่ครอบคลุมชัดเจนเพียงพอที่จะทำให้การชะลอการเลิกจ้างกับการคุ้มครองการ เลิกจ้างลูกจ้างบรรลุวัตถุประสงค์ในอันที่จะทำให้ลูกจ้างไม่จำต้องถูกเลิกจ้าง หรือทำให้การเลิกจ้างลูกจ้างนั้น เป็นไปโดยถูกต้องเป็นธรรม และชอบด้วยกฎหมาย ดังนั้น จึงจำเป็นต้องมีการปรับปรุงแก้ไขและเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องดังกล่าวข้างต้น ในส่วนที่เกี่ยวกับการชะลอการเลิกจ้างกับการคุ้มครองการเลิกจ้างลูกจ้างที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน โดยนำบท บัญญัติของอนุสัญญาและข้อแนะองค์การแรงงานระหว่างประเทศและกฎหมายต่างประเทศมาปรับใช้ ให้สอดคล้องและเหมาะสมกับสภาพเศรษฐกิจ สังคม และสภาวะการณ์ทางแรงงานของประเทศไทยแล้ว การชะลอการเลิกจ้างกับการคุ้มครองการเลิกจ้างลูกจ้างก็อาจจะบรรลุวัตถุประสงค์ดังกล่าวข้างต้น โดยสามารถ ลดปัญหาการเลิกจ้างลูกจ้างให้บรรเทาเบาบางลงได้ในที่สุด