การอุทธรณ์คำสั่งทางปกครอง เป็นมาตรการควบคุมภายในฝ่ายปกครองของ ประเทศไทย ซึ่งแต่เดิมได้บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติทางปกครองต่าง ๆ และมีลักษณะ เป็นระบบเผื่อเลือก ต่อมาพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 ได้บัญญัติวางหลักให้การอุทธรณ์คำสั่งทางปกครองเป็นระบบบังคับ ไว้เป็นการทั่วไป โดยมีข้อยกเว้นไม่นำไปใช้บังคับในกรณีที่มีกฎหมายกำหนดขั้นตอนการอุทธรณ์คำสั่งทาง ปกครองไว้แล้วโดยเฉพาะ การเปลี่ยนระบบการอุทธรณ์ฯ ทำให้เกิดปัญหาว่าขั้นตอนการอุทธรณ์คำสั่งทาง ปกครองที่บัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัติทางปกครองต่าง ๆ ตลอดจนที่บัญญัติไว้ใน กฎหมายลำดับรอง จะเป็นการอุทธรณ์ในระบบบังคับหรือในระบบเผื่อเลือก นอกจากนั้น กฎหมายดังกล่าวยังมีหลักเกณฑ์บางประการที่ยังไม่เหมาะสม เช่น ในเรื่องขอบเขต ของคำสั่งทางปกครองที่ต้องยื่นอุทธรณ์ กำหนดระยะเวลาในการยื่นอุทธรณ์ขอบเขต การพิจารณาอุทธรณ์ ผลของการยื่นอุทธรณ์คำสั่งต่ออายุความในการฟ้องคดีและการทุเลา บังคับตามคำสั่ง จากปัญหาดังกล่าวผู้เขียนจึงเสนอให้แก้ไขปรับปรุง พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติ ราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 โดยในเรื่องการพิจารณาว่าขั้นตอนการอุทธรณ์คำสั่ง ทางปกครองที่บัญญัติไว้แล้วในพระราชบัญญัติทางปกครองต่าง ๆ ตลอดจนที่บัญญัติไว้ในกฎหมาย ลำดับรอง ควรกำหนดให้มีความชัดเจนว่าเป็นขั้นตอนบังคับ และในเรื่องความไม่เหมาะสมของหลักเกณฑ์ การอุทธรณ์ ในประเด็นขอบเขตของคำสั่งที่ต้องยื่นอุทธรณ์ ควรเพิ่มเติมไม่นำไปใช้บังคับแก่บุคคลที่สาม ที่ได้รับผลกระทบจากคำวินิจฉัยอุทธรณ์ ในประเด็นกำหนดระยะเวลาในการยื่นอุทธรณ์ ควรขยายระยะ เวลาออกไปเป็นภายใน 30 วันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งทางปกครอง ในประเด็นขอบเขตการพิจารณาอุทธรณ์ ควรกำหนดเป็นข้อยกเว้นสำหรับในส่วนของราชการบริหารส่วนท้องถิ่นให้พิจารณาทบทวนได้แต่ เฉพาะในปัญหาข้อกฎหมายเท่านั้น ในประเด็นผลของการยื่นอุทธรณ์คำสั่งทางปกครอง ต่ออายุความในการฟ้องคดี ควรแก้ไขให้มีผลทำให้อายุความสะดุดหยุดลง และในประเด็นการ ทุเลาการบังคับตามคำสั่ง ควรกำหนดหลักเกณฑ์ให้มีผลเป็นการทุเลาการบังคับตามคำสั่งทาง ปกครองบางประเภท คล้ายกับหลักการที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติทางปกครองบางฉบับ เพื่อให้การ อุทธรณ์คำสั่งทางปกครองของประเทศไทยมีประสิทธิภาพ และบรรลุตามวัตถุประสงค์ในการจัดตั้ง ระบบอุทธรณ์ขึ้นภายในฝ่ายปกครอง