การวิจัยฉบับนี้ มุ่งศึกษาเกี่ยวกับ เรื่องการอนุญาตใช้สิทธิในผลงานอันมีลิขสิทธิ์รูปแบบ ขององค์กรบริหารการจัดเก็บที่เหมาะสม รวมทั้งมาตราการควบคุม ระบบบริหารการจัดเก็บ ค่าตอบแทนการใช้ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ในงานดนตรีกรรม ตามกฎหมายลิขสิทธิ์ของประเทศไทยและ ของต่างประเทศ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น และเยอรมัน ซึ่งผลจากการศึกษาวิจัยพบว่า พระราช บัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 ยังขาดระบบการอนุญาตเชิงบังคับ รวมทั้งขาดบทบัญญัติในส่วนที่ว่าด้วย องค์กรบริหารการจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ และคณะกรรมการลิขสิทธิ์ ขาดการกำหนดบทบาท อำนาจหน้าที่ ในการควบคุมองค์กร และระบบบริหารการจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ เป็นผลให้ เกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ในงาน ดนตรีกรรมขึ้น อย่างกว้างขวางไร้ขอบเขต ทั้งโดยไม่ตั้งใจและโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เจ้าของ ลิขสิทธิ์ถูกริดรอนสิทธิ ขาดหลักประกันในการปกป้องคุ้มครอง สิทธิประโยชน์ของตนตามกฎหมาย เกิดปัญหาและอุปสรรคในการจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ และการบริหารการจัดเก็บปราศจากการควบคุม กำกับดูแล จากการศึกษาวิเคราะห์ถึงหลักการ แห่งกฎหมายและสภาพปัญหาที่เกิดขึ้น ผู้วิจัยเห็นว่า ควรที่จะได้มีการปรับปรุง แก้ไขเพิ่มเติม พระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 โดยการกำหนด ให้มีระบบ การอนุญาตเชิงบังคับในงานดนตรีกรรมขึ้นในกฎหมาย รวมทั้ง บัญญัติถึงเรื่ององค์กร บริหารการจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ขึ้น เพื่อรับรององค์กร และระบบบริหารการจัดเก็บค่าลิขสิทธิ์ โดยกำหนดให้อยู่ภายใต้การควบคุม กำกับดูแลของ คณะกรรมการลิขสิทธิ์ ตามบทบาท อำนาจหน้าที่ ที่บัญญัติไว้โดยกฎหมาย จะช่วยให้กฎหมายลิขสิทธิ์ของไทย มีศักยภาพและความศักดิ์สิทธิ์ ในการ บังคับใช้ เพื่อคุ้มครองสิทธิประโยชน์แก่เจ้าของลิขสิทธิ์ และการควบคุมกระบวนการ ในการจัดเก็บ ค่าตอบแทนการใช้ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ในงานดนตรีกรรมได้อย่างแท้จริง