การนำเครื่องหมายการค้าของผู้อื่นไปใช้แสวงหาประโยชน์ โดยมิได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เครื่องหมายการค้านั้นถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่เป็นธรรมและเป็นการละเมิดต่อเจ้าของเครื่องหมาย การค้านั้นอีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเครื่องหมายการค้านั้นเป็นเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียง แพร่หลายเป็นที่รู้จักดี ซึ่งเจ้าของได้ใช้ความวิริยะอุตสาหะและได้ลงทุนลงแรงอย่างมากเพื่อสร้าง ชื่อเสียงและทำให้เครื่องหมายการค้านั้นเป็นที่ยอมรับต่อสาธารณชน ดังนั้นจึงเป็นการสมควร อย่างยิ่งที่จะให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไป มากกว่าเครื่องหมาย การค้าทั่วๆ ไป หลักการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปนี้ ได้รับการยอมรับอย่างเป็นสากล โดยพิจารณาได้จากมาตรา 6 ทวิ ของอนุสัญญากรุงปารีส ว่าด้วยการคุ้มครองทรัพย์สินทางอุตสาหกรรม ค.ศ.1967 และ มาตรา 16 (2) และ (3) ของข้อตกลงว่าด้วยสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาที่เกี่ยวกับการค้า ตลอดจนหลัก กฎหมายภายในของประเทศต่างๆ เช่น ประเทศอังกฤษ ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศญี่ปุ่น เป็นต้น สำหรับประเทศไทยนั้น มีหลักการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าที่มี ชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปบัญญัติไว้ในมาตรา 8 (11) แห่งพระราชบัญญัติเครื่องหมายการค้า พ.ศ. 2534 โดยบัญญัติว่า เครื่องหมายการค้าที่ประกอบด้วยลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใด ดังต่อไปนี้ห้ามมิให้รับจดทะเบียน (11) เครื่องหมายที่เหมือนกับเครื่องหมายที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปหรือ คล้ายกับเครื่องหมายดังกล่าว จนอาจทำให้สาธารณชนสับสนหลงผิดในความเป็นเจ้าของ หรือแหล่งกำเนิดของสินค้าไม่ว่าจะได้จดทะเบียนไว้แล้วหรือไม่ก็ตาม อย่างไรก็ตาม แม้จะมีบทบัญญัติให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้าดังกล่าว ไว้แต่ประเทศไทยก็ไม่ได้ให้คำจำกัดความตลอดจนหลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าอย่างไรจึงจะถือว่า เครื่องหมายนั้นเป็นเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไป ดังนั้นการวิจัยครั้งนี้จึงได้มุ่งหมายเพื่อศึกษาแนวคิด และทฤษฎีต่างๆ ที่เกี่ยวกับ เครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไป ทั้งของต่างประเทศและของประเทศไทย เพื่อหาหลักเกณฑ์ในการพิจารณาว่าอย่างไรจึงจะถือว่าเครื่องหมายนั้น เป็นเครื่องหมายการค้า ที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไป ตลอดจนแนวทางในการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้า ที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปที่เหมาะสมมาใช้กับกฎหมายเครื่องหมายการค้าของประเทศไทย ผลของการวิจัยครั้งนี้ พบว่าประเทศไทยควรมีหลักเกณฑ์ที่แน่นอนในการนำมาพิจารณาว่า อย่างไรจึงจะได้รับการพิจารณาว่าเครื่องหมายการค้านั้นเป็นเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียง แพร่หลายทั่วไปโดยผู้วิจัยได้เสนอแนะหลักเกณฑ์ที่จะนำมาพิจารณาความมีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไป ของเครื่องหมายการค้าไว้ 6 ประการดังนี้ 1) จะต้องมีการใช้เครื่องหมายการค้านั้น 2) ระยะเวลาในการใช้เครื่องหมายการค้านั้น 3) ปริมาณของการขายสินค้าที่ใช้เครื่องหมายการค้านั้น 4) ส่วนแบ่งทางการตลาด 5) การสุ่มสำรวจความนิยมทางการตลาด 6) การส่งเสริมด้านการโฆษณาของเครื่องหมายการค้านั้น และผู้วิจัยเสนอแนะว่าควรจะมีการขยายการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมายการค้า ที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปนั้นด้วย กล่าวคือการให้ความคุ้มครองแก่เครื่องหมาย การค้าที่มีชื่อเสียงตามมาตรา 8 (11) นั้น จะมีได้เฉพาะกรณีที่เครื่องหมายนั้นคล้ายกับ เครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปจนอาจทำให้สาธารณชนสับสนหลงผิดใน ความเป็นเจ้าของหรือแหล่งกำเนิดของสินค้า ซึ่งหากเป็นกรณีที่ไม่อาจทำให้สาธารณชนสับสน หลงผิดได้ ก็จะไม่ได้รับความคุ้มครอง แต่จากผลการวิจัยในครั้งนี้ ผู้วิจัยเห็นว่าควรมีการ ขยายความคุ้มครองรวมถึงการใช้เครื่องหมายการค้านั้น แม้เป็นกรณีจะไม่ก่อให้เกิดความสับสน หลงผิดในตัวสินค้าก็ตาม ทั้งนั้นเพราะการนำเครื่องหมายการค้าที่เหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมาย การค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไป ไปใช้ก็อาจก่อให้เกิดความเสียหายแก่ภาพลักษณ์ของเครื่องหมาย การค้านั้นได้ ซึ่งจะทำให้เจ้าของเครื่องหมายการค้าที่มีชื่อเสียงแพร่หลายทั่วไปได้รับความเสียหาย ทั้งนี้ผู้วิจัยได้นำทฤษฎีเรื่องการเสื่อมทอน (Dilution) และทฤษฎีการแข่งขันที่ไม่เป็นธรรม ทางการค้ามาปรับใช้