ความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทยในช่วง 2-3 ทศวรรษที่ผ่านมาเป็นไป อย่างรวดเร็ว จากการส่งสินค้าภาคเกษตรกรรมและภาคอุตสาหกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาคเกษตรกรรม การเพิ่มผลผลิตด้วยการขยายพื้นที่เพาะปลูกทำให้พื้นที่ป่าไม้ลดลงอย่าง รวดเร็ว ส่งผลกระทบต่อการผลิตไม้จากป่าธรรมชาติเพื่อการบริโภคภายในประเทศอย่างมาก จนต้องมีการนำเข้าไม้และผลิตภัณฑ์จากไม้ จากต่างประเทศแต่ละปีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากสถานการณ์ด้านป่าไม้ที่ทรุดโทรมลงอย่างรวดเร็วดังกล่าวจึงมีการแก้ไขปัญหา โดยให้มีการฟื้นฟูสภาพป่าไม้ให้กลับคืนมาตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ในนโยบายป่าไม้แห่งชาติ เพื่อผลิตไม้และผลิตภัณฑ์จากไม้ สำหรับใช้บริโภคภายในประเทศทดแทนการนำเข้าจาก ต่างประเทศ การส่งเสริมให้เอกชนปลูกสร้างสวนป่าเพื่อการค้าจึงเป็นมาตรการหนึ่งที่ใช้ในการ แก้ไขปัญหานี้ ในการนี้ได้มีการตราพระราชบัญญัติสวนป่า พ.ศ. 2535 ขึ้นมาใช้บังคับ กฎหมาย ฉบับนี้มีความยืดหยุ่นและผ่อนคลายกฎเกณฑ์ต่างๆ ลงจากเดิมที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัติป่าไม้ พุทธศักราช 2484 เช่น การได้รับการยกเว้นค่าภาคหลวงไม้ที่ทำออกจากสวนป่า และการทำไม้ ที่ได้มาจากการทำสวนป่า ผู้ทำสวนป่าไม่ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ที่มีขั้นตอนมากมายและยุ่งยาก ในการปฏิบัติและเสียเวลามากไม่เอื้อต่อการทำธุรกิจ แต่อย่างไรก็ตาม พระราชบัญญัติสวนป่า พ.ศ. 2535 ยังมิได้มีบทบัญญัติรองรับและให้ความ คุ้มครองสิทธิประโยชน์จากการทำไม้ตลอดจนการเก็บหา ค้า มีไว้ในครอบครองหรือนำเคลื่อนที่ ของป่าที่ได้จากการปลูกสร้างสวนป่าได้อย่างเพียงพอกับสภาพความเป็นจริงในทางปฏิบัติ ที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน จึงทำให้ปัญหาการขึ้นทะเบียนสวนป่าที่ปลูกด้วยต้นไม้ที่มิใช่ไม้หวงห้าม ความไม่มั่นใจในการปลูกสร้างสวนป่าของเอกชนในเขตป่าสงวนแห่งชาติ ปัญหาการจัดหาพันธุ์ไม้ และการเพาะชำกล้าไม้ ความไม่สะดวกในการเก็บหา ค้า มีไว้ในครอบครองหรือนำเคลื่อนที่ ของป่าที่ได้จากสวนป่า และปัญหาการขึ้นทะเบียนสวนป่าที่ปลูกสร้างในที่ดินที่มีใบอนุญาตให้ แผ้วถางป่า ซึ่งเป็นปัญหาสำคัญยังคงไม่ได้รับการแก้ไข ปัญหานี้จะยังคงดำรงอยู่ต่อไป ทำให้นโยบายส่งเสริมการปลูกสร้างสวนป่าของเอกชนไม่ประสบผลสำเร็จเท่าที่ควร จึงเห็น สมควรพัฒนาและแก้ไขปรับปรุงพระราชบัญญัติสวนป่า พ.ศ. 2535 รวมทั้งกฎหมายและระเบียบต่างๆ ที่เกี่ยวข้องเพื่อเป็นเครื่องมือในการส่งเสริมการปลูกสร้างสวนป่าให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น