วิทยานิพนธ์นี้เป็นการศึกษาเรื่องแนวทางการจัดการอุทยานแห่งชาติตามรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 โดยมีประเด็นในการศึกษาว่าการจัดการอุทยานแห่งชาติ ตามพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504 สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 หรือไม่ และสอดคล้องกับเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504 หรือไม่ สำหรับวิธีการศึกษา วิทยานิพนธ์นี้เป็นการวิจัยเอกสาร โดยมีหลักการที่บัญญัติไว้ ในรัฐธรรมนูญและเจตนารมณ์ในกฎหมายว่าด้วยอุทยานแห่งชาติเป็นกรอบในการวิเคราะห์ ผลของการศึกษาพบว่า 1) การจัดการอุทยานแห่งชาติของกรมป่าไม้ไม่สอดคล้องกับ หลักการที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ เนื่องจากรัฐธรรมนูญกำหนดให้การจัดการอุทยานแห่งชาติ โดยวิธีการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น แต่วิธีการจัดการอุทยานแห่งชาติตามพระราชบัญญัติ อุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504 ที่ดำเนินการอยู่ในปัจจุบันเป็นการจัดการโดยวิธีการรวม อำนาจไว้ที่ส่วนกลาง 2) การจัดการอุทยานแห่งชาติไม่สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติอุทยาน แห่งชาติ พ.ศ.2504 เพราะเจตนารมณ์ของพระราชบัญญัติกำหนดให้การจัดตั้งอุทยานแห่งชาติ เพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติ แต่ในทางปฏิบัติ กรมป่าไม้มุ่งเน้นทางด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติแต่เพียงด้านเดียว เพื่อให้การจัดการอุทยานแห่งชาติเป็นไปตามหลักการของรัฐธรรมนูญและเจตนารมณ์ ของพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ รัฐบาลควรจะต้องแก้ไขพระราชบัญญัติอุทยานแห่งชาติ พ.ศ.2504 ในประเด็นต่อไปนี้ 1. มาตรา 9 ว่าด้วยองค์กรการจัดการอุทยานแห่งชาติควรจะกำหนดให้มีคณะกรรมการ อุทยานแห่งชาติระดับชาติและระดับท้องถิ่น องค์ประกอบของคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติ จะต้องมีตัวแทนประชาชน หรือองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเข้าร่วมเป็นคณะกรรมการด้วย 2. มาตรา 15 ว่าด้วยอำนาจหน้าที่ เสนอให้แบ่งแยกอำนาจหน้าที่ระหว่างคณะ กรรมการอุทยานแห่งชาติ และคณะกรรมการอุทยานแห่งชาติระดับท้องถิ่นให้ชัดเจน ว่าแต่ละ ระดับมีอำนาจหน้าที่ในกิจการใด 3. มาตรา 6 ว่าด้วยการจัดตั้งอุทยานแห่งชาติ, มาตรา 7 ว่าด้วยการขยายหรือ เพิกถอนอุทยานแห่งชาติ, มาตรา 8 ว่าด้วยการจัดทำป้ายเครื่องหมายแสดงเขตอุทยาน แห่งชาติ, มาตรา 16 ว่าด้วยการคุ้มครองทรัพยากรธรรมชาติ, มาตรา 17 ว่าด้วยการ ป้องกันการทำลายเขตอุทยานแห่งชาติ และมาตรา 19 ว่าด้วยข้อยกเว้นในการคุ้มครอง ทรัพยากรธรรมชาติ คณะกรรมการอุทยานแห่งชาติระดับท้องถิ่นควรมีอำนาจหน้าที่ในการ จัดการบริหารอุทยานแห่งชาติในเรื่องที่เกี่ยวข้องตามมาตราดังกล่าว 4. มาตรา 23 ในหมวดเบ็ดเตล็ด ควรระบุเรื่องการเงินและกำหนดให้อุทยาน แห่งชาติในท้องถิ่นมีรายได้เป็นของตนเอง