จากสภาพปัญหาด้านการเมือง เศรษฐกิจ และสังคม ของแต่ละภูมิภาค ทำให้ประชากร มีการอพยพย้ายถิ่นที่อยู่ ประเทศต่างๆ จึงมีมาตรการทางกฎหมายเพื่อป้องกันมิให้คนต่างด้าว บางประเภทเข้ามาในราชอาณาจักร ควบคุมการย้ายถิ่นที่อยู่ การจำกัดสิทธิต่างๆ ของคน ต่างด้าวที่เข้ามาและอยู่ในราชอาณาจักร รวมทั้งการกำจัดบุคคลที่ไม่พึงปรารถนาออกนอก ราชอาณาจักร ซึ่งแต่ละประเทศมีมาตรการทางกฎหมายและมาตรฐานการปฏิบัติที่แตกต่าง กันออกไป ในประเทศไทยหน่วยงานที่รับผิดชอบในการควบคุมคนเข้าเมือง คือ สำนักงานตรวจคน เข้าเมือง สังกัดสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ได้เริ่มก่อตั้งเมื่อปี พ.ศ.2470 มีหน้าที่ รับผิดชอบตลอดจนวางระเบียบในการตรวจบุคคลและพาหนะทั้งปวงที่เข้ามาหรือออกไป นอกราชอาณาจักรให้เป็นไปโดยถูกต้องตามกฎหมาย มีหน้าที่ควบคุม ดูแล สืบสวน จับกุม รวมทั้งสอบสวนดำเนินคดีกับบุคคลต่างด้าวที่กระทำผิดตามกฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองและ การส่งตัวคนต่างด้าวกลับออกนอกราชอาณาจักรเมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว นอกจากนี้ยังมีหน้าที่ พิจารณาระเบียบการปฏิบัติให้สอดคล้องกับบทบัญญัติของกฎหมายที่เกี่ยวข้องและแนวนโยบาย ของรัฐ เพื่อรักษาความมั่นคงภายในประเทศ กฎหมายว่าด้วยคนเข้าเมืองตั้งแต่เริ่มใช้ บังคับมา ได้มีการแก้ไขปรับปรุงหลายครั้งเพื่อให้เหมาะสม สอดคล้องกับสถานการณ์ที่ เปลี่ยนแปลงไป กฎหมายที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน ได้แก่ พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. 2522 มีบทบัญญัติที่ให้อำนาจเจ้าพนักงานตรวจคนเข้าเมือง ในการออกคำสั่งทางปกครอง อย่างกว้างขวาง เช่น การตรวจพิจารณาว่าบุคคลต่างด้าวเป็นบุคคลที่มีลักษณะต้องห้าม มิให้เข้ามาในราชอาณาจักร การเพิกถอนสิทธิการอยู่ในราชอาณาจักรของคนต่างด้าว ที่เข้ามาอยู่ในราชอาณาจักรเป็นการชั่วคราวหรือคนต่างด้าวที่มีถิ่นที่อยู่ในราชอาณาจักร การออกคำสั่งห้ามมิให้คนต่างด้าวเข้ามาในราชอาณาจักรพร้อมทั้งกำหนดแนวทางการ อุทธรณ์คำสั่งของเจ้าพนักงานไว้ จากการศึกษาแนวทางการควบคุมคำสั่งทางปกครองตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 พบว่ายังไม่มีการควบคุมความชอบด้วยกฎหมายของคำสั่งทางปกครองอย่าง เหมาะสมเพียงพอ หลักเกณฑ์ที่ประกันความเป็นธรรมหรือมาตรฐานในการปฏิบัติราชการ กำหนดไว้ต่ำกว่าหลักเกณฑ์ตามพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ.2539 ซึ่งอาจจะทำให้ผู้ออกคำสั่งทางปกครองใช้อำนาจดุลพินิจในหน้าที่ในทางมิชอบได้ วิทยานิพนธ์ ฉบับนี้จึงทำการศึกษาพิจารณาและเสนอแนะให้มีการปรับปรุงแนวทางการควบคุมความชอบ ด้วยกฎหมายของคำสั่งทางปกครองตามพระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ.2522 ขึ้น เพื่อให้ เกิดดุลยภาพระหว่างประสิทธิภาพในการคุ้มครองคนต่างด้าวที่เข้ามาและอยู่ในราชอาณาจักร กับผลประโยชน์ของประเทศชาติและคนชาติโดยส่วนรวมเป็นสำคัญ