การกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ มีจุดมุ่งหมายที่จะให้ ความคุ้มครองลูกจ้างที่ไม่มีฝีมือ เมื่อแรกเข้าทำงานให้ได้ รับค่าจ้างแรงงานที่เป็นธรรม หรืออีกนัยหนึ่ง ก็คือ การ ประกันค่าจ้างขั้นต่ำแก่ผู้เข้าสู่ตลาดแรงงาน และเข้าทำงาน ครั้งแรก อัตราค่าจ้างขั้นต่ำจึงเป็นรายได้ของลูกจ้างที่มีผล ต่อมาตรฐานการดำรงชีพของลูกจ้างและครอบครัว ความสำคัญ ของอัตราค่าจ้างขั้นต่ำมีผลมาจากปัจจัยทางเศรษฐกิจและสังคม กล่าวคือสภาพเศรษฐกิจของประเทศไทยมีแนวโน้มที่จะพัฒนาไป สู่ภาคอุตสาหกรรมมากขึ้น ลูกจ้างจึงถือเป็นกำลังสำคัญในการ พัฒนา และเป็นปัจจัยสำคัญต่ออุตสาหกรรมในอนาคต ซึ่งรัฐ จำเป็นต้องให้ความคุ้มครองแก่ลูกจ้าง เพื่อให้ลูกจ้างมีงานทำ และไม่ยอมให้นายจ้างมาเอารัดเอาเปรียบ ดังนั้นกฎหมาย แรงงานจึงเข้าไปกำหนดอัตราค่าจ้างขั้นต่ำเพื่อเป็นการ คุ้มครองลูกจ้าง เพราะหากกำหนดค่าจ้างขั้นต่ำที่ไม่ยุติธรรมแล้ว ย่อมก่อให้เกิดทั้งผลดีและผลเสีย รวมทั้งผลกระทบต่อเศรษฐกิจ และสังคมของประเทศโดยส่วนรวมเป็นอย่างมาก เพราะผลของ อัตราค่าจ้างขั้นต่ำไม่มีผลเพียงแต่ลูกจ้างและนายจ้างเท่านั้น แต่จะส่งผลไปถึงประชากรทั้งหมดของประเทศอีกด้วย ในขณะที่อัตราค่าจ้างขั้นต่ำมีการปรับให้สูงขึ้น ย่อม กระทำให้นายจ้างเข้มงวดกวดขันในการเลือกเฟ้นผู้ที่จะมา เป็นลูกจ้าง เพื่อที่จะได้ลูกจ้างที่มีประสิทธิภาพคุ้มกับ ค่าจ้างที่ต้องจ่ายเพิ่มขึ้น การจ้างงานมีแนวโน้มต่ำลง ในขณะที่อุตสาหกรรมขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนไปใช้กำลัง เครื่องจักรกล เครื่องทุ่นแรง แทนแรงงานมนุษย์ ทำให้ การว่างงานในประเทศมีปริมาณเพิ่มขึ้น การปรับขึ้นอัตราค่าจ้างขั้นต่ำ ยังส่งผลกระทบต่อ นโยบายและการบริหารค่าจ้างแก่สถานประกอบการในการ วางแผนเรื่องค่าจ้าง หากมีการขึ้นสูงเมื่อถึงจุดๆ หนึ่ง อุตสาหกรรมขนาดเล็ก และขนาดกลางก็จำต้องยุบเลิก กิจการไป เพราะไม่สามารถรับภาระสูงต่อไปได้ในระบบ ของการแข่งขันโดยเสรี และเกิดระบบผูกขาดขึ้นแทนที่ การพัฒนาองค์กรและการบริหารงานบุคคลก็จะเกิดความ ล้มเหลมเพราะความสับสนในเรื่องการวางแผนบริหาร ค่าจ้าง นอกจากนั้น การปรับอัตราค่าจ้างขั้นต่ำยังส่งผลต่อ นโยบายการส่งเสริมการสร้างงานในชนบทด้วย เพราะ เขตบังคับของอัตราค่าจ้างที่ต่างกันในแต่ละพื้นที่ ทำให้ เกิดความต่างกันของรายได้ระหว่างเมืองกับชนบท