เนื่องจากการลักลอบใช้บริการวิทยุคมนาคมในกรณีโทรศัพท์มือถือในปัจจุบันได้ส่งผล กระทบต่อเศรษฐกิจและสังคมโดยรวมของประเทศอย่างมาก ในแต่ละปีรัฐต้องสูญเสียรายได้จาก ค่าใช้บริการโทรศัพท์โดยเฉพาะค่าใช้บริการโทรศัพท์ต่างประเทศนับพันล้านบาท ผู้ให้บริการ ซึ่งได้รับอนุญาตจากรัฐต้องลงทุนพัฒนาระบบ เพื่อป้องกันการลักลอบใช้บริการวิทยุคมนาคม ดังกล่าวขึ้น โดยเฉพาะอันส่งผลมาถึงความน่าเชื่อถือของการให้บริการของตน รวมทั้งผู้ใช้ บริการเองก็ต้องหวาดผวาจากการถูกลักลอบใช้บริการ โดยเฉพาะผู้ใช้บริการในระบบอนาล็อคที่ ถูกลักลอบใช้บริการได้ง่าย ซึ่งผู้กระทำละเมิดจะต้องรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนไม่ว่า จะเป็นผู้ลักลอบ ผู้ให้บริการตลอดจนรัฐเจ้าของสัญญาณก็ตาม กรณีที่จับตัวผู้ลักลอบได้หรือทราบตัว ผู้ลักลอบ ผู้ใช้บริการ ผู้ให้บริการ และรัฐเจ้าของสัญญาณก็สามารถใช้สิทธิทางศาลฟ้องเรียกร้อง ให้ผู้ลักลอกรับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนได้ ส่วนผู้ให้บริการและรัฐเจ้าของสัญญาณก็ต้องร่วมกัน รับผิดต่อผู้ใช้บริการด้วย แต่หากเป็นกรณีที่จับตัวผู้ลักลอบไม่ได้หรือไม่ทราบตัวผู้ลักลอบ ก็ไม่อาจเรียกร้องเอาจากผู้ลักลอบนั้นได้ ผู้ใช้บริการสามารถที่จะเรียกร้องเอาจากผู้ให้บริการ และรัฐเจ้าของสัญญาณเท่านั้น การนำสืบพิสูจน์ความผิดของจำเลยสำหรับการดำเนินคดีในศาลเป็นเรื่องยาก สำหรับโจทก์ซึ่งมีหน้าที่นำสืบตามหลักทั่วไป เนื่องจากการลักลอบใช้บริการนี้เป็นลักษณะของการกระทำ โดยใช้เทคโนโลยีขั้นสูง ที่ซับซ้อน และตรวจสอบได้ยาก นอกจากนี้แม้จะเกิดความเสียหายจากการลักลอบ ใช้บริการนี้ก็ตาม ก็ไม่มีบทบัญญัติความรับผิดเด็ดขาดในความรับผิดเกี่ยวกับสินค้าและบริการของ ผู้ให้บริการที่จะให้รับผิดชดใช้ค่าสินไหมทดแทนโดยไม่ต้องคำนึงว่าผู้ให้บริการจะได้กระทำโดยจงใจ หรือประมาทเลินเล่อ ทั้งนี้ ก็เพื่อเป็นการบรรเทาภาระการนำสืบของโจทก์ จากการศึกษาพบว่าปัจจุบันประเทศไทยยังไม่มีบทบัญญัติทางกฎหมายที่เกี่ยวกับความรับผิด เด็ดขาดในความรับผิดเกี่ยวกับสินค้าและบริการที่จะบังคับใช้ได้โดยตรง โดยเฉพาะการลักลอบ ใช้บริการวิทยุคมนาคมในกรณีโทรศัพท์มือถือ ทำให้การให้ความคุ้มครองช่วยเหลือผู้ได้รับความ เสียหายให้ได้รับการเยียวยาชดใช้ยังคงไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ความรับผิดที่แน่นอน มีเพียงบท บัญญัติความรับผิดละเมิดทั่วไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์เท่านั้น ซึ่งเป็นปัญหาที่ยากแก่การ พิสูจน์ความผิดของผู้ละเมิด ดังนั้น เพื่อให้มีการแก้ไขปัญหาดังกล่าว จึงควรมีบทบัญญัติความรับผิดเด็ดขาดใน พระราชบัญญัติวิทยุคมนาคม พ.ศ.2498 และพระราชบัญญัติคุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ.2522 ในเรื่อง ความรับผิดในการชดใช้ค่าเสียหายจากการลักลอบใช้บริการวิทยุคมนาคม ในกรณีโทรศัพท์มือถือ ทั้งนี้ เพื่อเป็นมาตรการเสริมสำหรับประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ดังกล่าว