งานวิจัยฉบับนี้มีจุดมุ่งหมาย เพื่อศึกษาปัญหา นโยบายและวิธีดำเนินการแก้ไขปัญหาในเรื่องการจัดการป่า และสัตว์ป่าในประเทศไทย โดยเน้นเฉพาะการดูแลช้างของไทยทั้งของภาครัฐและภาคเอกชน ในรูปของ กฎหมาย มาตรการ และนโยบายที่ใช้ดำเนินการเพื่อแก้ปัญหาช้างไทยในปัจจุบัน ผลจากการศึกษาพบว่า นโยบาย และวิธีดำเนินการจัดการป่าและสัตว์ป่าในประเทศไทย มีปัญหาสำคัญ อยู่ที่การตัดไม้ทำลายป่า นโยบายจะออกมาเพื่อการปกป้องรักษาผืนป่า แต่วิธีการดำเนินการจะสวนทาง กับนโยบายที่ได้กำหนด เพราะนับวันจำนวนผืนป่ายิ่งมีจำนวนน้อยลง โดยมีโครงการพัฒนาของรัฐในรูปแบบต่างๆ เพื่อพัฒนาประเทศไปสู่ประเทศอุตสาหกรรม จึงส่งผลให้มีการทำลายผืนป่าธรรมชาติลง ทำให้ผืนป่า ต้องแยกเป็นป่าผืนเล็กผืนน้อย แล้วยังส่งผลกระทบไปถึงสัตว์ป่า ซึ่งไม่มีแหล่งที่อยู่อาศัย ไม่มีแหล่งอาหาร นโยบายของรัฐในเรื่องของการอนุรักษ์สัตว์ป่าส่วนใหญ่จะปรากฏในรูปของกฎหมาย ซึ่งได้แก่ พระราชบัญญัติ หรือกฎกระทรวง ช้างไทยก็เช่นเดียวกัน ได้รับผลกระทบจากการที่รัฐให้ความสำคัญกับการพัฒนาประเทศมากกว่าตัวช้าง โดยมิได้คำนึงถึงชีวิตความเป็นอยู่ของช้าง ทำให้ปัญหาช้างกลายเป็นปัญหาสังคมและช้างไม่ได้รับ ความคุ้มครอง ปัญหาที่สำคัญที่สุดคือการจับช้างป่ามาสวมรอยเป็นช้างเลี้ยง ปัญหาการใช้งานช้าง อย่างไม่เหมาะสม เช่น ใช้ช้างชักลากไม้ผิดกฎหมายหรือนำช้างเข้ามาเดินเร่ร่อนในเมือง วิธีดำเนินการ แก้ไขปัญหาซึ่งภาครัฐกับภาคเอกชนร่วมกันดำเนินการได้แก่ การปล่อยช้างคืนสู่ป่าธรรมชาติ เพราะช้าง เป็นตัวช่วยฟื้นฟูสภาพป่าได้เป็นอย่างดี และการนำช้างกลับหมู่บ้าน เพื่อให้ผู้เลี้ยงช้างได้กลับไป อยู่กับครอบครัว มีงาน มีรายได้ โดยไม่ต้องนำช้างไปเดินเร่ร่อนในเมืองหรือทำผิดกฎหมายอีก มีข้อเสนอแนะที่สำคัญอีกหนึ่งประการคือ ถอนช้างเลี้ยงออกจากการจดทะบียนเป็นสัตว์พาหนะ ตามพระราชบัญญัติสัตว์พาหนะ พ.ศ.2482 เพื่อให้ช้างได้รับความคุ้มครองมากขึ้น โดยรัฐเป็นแกนนำหลัก รับผิดชอบดูแลช้างทั้งในด้านกฎหมาย มาตรการและนโยบายที่ใช้ดำเนินการแก้ไข เพื่อให้การดำเนินงาน เป็นไปในทิศทางเดียวกัน