| ชื่อเรื่อง | : | การศึกษารายกรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในสถานสงเคราะห์เด็กชาย บ้านหนองคาย กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม |
| นักวิจัย | : | วีรติ พงษ์ทิพย์พัฒน์ |
| คำค้น | : | - |
| หน่วยงาน | : | ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย |
| ผู้ร่วมงาน | : | - |
| ปีพิมพ์ | : | 2542 |
| อ้างอิง | : | http://www.thaithesis.org/detail.php?id=52420 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | การศึกษาครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษารายกรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมที่ เป็นปัญหาในสถานสงเคราะห์เด็กชายบ้านหนองคาย กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กชายที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหามี 4 ลักษณะ คือ พฤติกรรมการหลบหนีออกจากสถานสงเคราะห์เด็กชายบ้านหนองคาย พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดที่ไม่เหมาะสม และการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ปีการศึกษา 2542 จำนวน 7 คน ซึ่งได้มาจากการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง (Purposive Random Sampling) จากประชากรโดยมีข้อจำกัดดังนี้คือ อายุระหว่าง 11-13 ปี เข้ามาอาศัย อยู่ในสถานสงเคราะห์ฯ เนื่องจากถูกทอดทิ้ง หรือมาจากครอบครัวที่มีปัญหาความรุนแรง ในครอบครัว โดยอาจได้รับการทำร้ายด้านร่างกาย หรือด้านจิตใจจากพ่อแม่ เรียนอยู่ ในโรงเรียนเดียวกัน คือ โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 14 และระดับชั้นประถมศึกษา ปีที่ 5 ผลการศึกษาปรากฏดังนี้ 1. เด็กชายที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหามี 4 ลักษณะ คือ พฤติกรรมหลบหนีออกจาก สถานสงเคราะห์เด็กชายบ้านหนองคาย พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดที่ไม่เหมาะสม และการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมมี 2 คน คือ เด็กชายผจญ และเด็กชายโอภาส1.1 เด็กชายผจญ หลังจากให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่าพฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดที่ไม่เหมาะสม และการแสดงพฤติกรรมที่ ไม่เหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น แต่ยังคงมีพฤติกรรมการหลบหนีออกจากสถานสงเคราะห์ เด็กชายบ้านหนองคาย1.2 เด็กชายโอภาส หลังจากให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่า พฤติกรรมที่เป็น ปัญหา คือ พฤติกรรมการก่อกวน และพฤติกรรมการพูดไม่เหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงที่ ดีขึ้น แต่ยังคงมีพฤติกรรมการหลบหนีออกจากสถานสงเคราะห์ เด็กชายบ้านหนองคายและ การแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม 2. เด็กชายที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหามี 3 ลักษณะ คือ พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดไม่เหมาะสม และการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม มี 4 คน คือ เด็กชายมารุต เด็กขายมานพ เด็กชายวุฒิ และเด็กชายทนง2.1 เด็กชายมารุต หลังให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่า พฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดที่ไม่เหมาะสม และการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นทั้ง 3 ลักษณะ2.2 เด็กชายมานพ หลังให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่า พฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดเหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น แต่ยัง มีปัญหาการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม2.3 เด็กชายวุฒิ หลังให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่า พฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดที่ไม่เหมาะสม และการแสดงพฤติกรรมที่ ไม่เหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น2.4 เด็กชายทนง หลังให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่า พฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ พฤติกรรมการก่อกวน พฤติกรรมการพูดไม่เหมาะสม มีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น แต่ ยังคงมีปัญหาการแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมกับเพื่อนนักเรียนหญิงอยู่ 3. เด็กชายที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหามี 2 ลักษณะ คือ พฤติกรรมการหลบหนี ออกจากสถานสงเคราะห์เด็กชายบ้านหนองคายและพฤติกรรมการพูดที่ไม่เหมาะสมมี 1 คน คือ เด็กชายโชคชัย หลังจากให้การช่วยเหลือไปแล้ว พบว่า พฤติกรรมที่เป็นปัญหา คือ พฤติกรรมการหลบหนีออกจากสถานสงเคราะห์ เด็กชายบ้านหนองคายและพฤติกรรมการพูด ที่ไม่เหมาะสมมีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น |
| บรรณานุกรม | : |
วีรติ พงษ์ทิพย์พัฒน์ . (2542). การศึกษารายกรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในสถานสงเคราะห์เด็กชาย บ้านหนองคาย กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม.
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. วีรติ พงษ์ทิพย์พัฒน์ . 2542. "การศึกษารายกรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในสถานสงเคราะห์เด็กชาย บ้านหนองคาย กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม".
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. วีรติ พงษ์ทิพย์พัฒน์ . "การศึกษารายกรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในสถานสงเคราะห์เด็กชาย บ้านหนองคาย กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม."
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2542. Print. วีรติ พงษ์ทิพย์พัฒน์ . การศึกษารายกรณีของเด็กที่มีพฤติกรรมที่เป็นปัญหาในสถานสงเคราะห์เด็กชาย บ้านหนองคาย กรมประชาสงเคราะห์ กระทรวงแรงงาน และสวัสดิการสังคม. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2542.
|
