การวิจัยครั้งนี้ มีจุดมุ่งหมายเพื่อเปรียบเทียบผลการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่ม และรายบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริงที่มีต่อการปรับตัวทางสังคมของผู้ติดยาเสพติด ระยะฟื้นฟูสมรรถภาพ บ้านพิชิตใจ สำนักอนามัย กรุงเทพมหานคร ปีพุทธศักราช 2541 ที่มีการปรับตัวทางสังคม ต่ำกว่าเปอร์เซนไทล์ที่ 50 ลงม จำนวน 16 คน กลุ่มทดลองที่ 1 ได้รับการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่มตามทฤษฎีเผชิญความจริง และกลุ่มทดลองที่ 2 ได้รับการ ให้คำปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริง แบบแผนการทดลองคือ Randomized Group Pretest-Posttest Design เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาค้นคว้า ได้แก่ แบบสอบถามการ ปรับตัวทางสังคม โปรแกรมการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่มตามทฤษฎีเผชิญความจริง และโปรแกรม การให้คำปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริง ในการวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติของ วิลคอกซัน และแมนวิทนีย์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ผู้ติดยาเสพติดที่ได้รับการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่มตามทฤษฎีเผชิญความจริง มีการปรับตัวทางสังคมมากขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2. ผู้ติดยาเสพติดที่ได้รับการให้คำปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริง มีการปรับตัวทางสังคมมากขึ้น อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 3. ผู้ติดยาเสพติดที่ได้รับการให้คำปรึกษาเป็นกลุ่มตามทฤษฎีเผชิญความจริง และ ผู้ติดยาเสพติดที่ได้รับการให้คำปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเผชิญความจริง มีการปรับตัว ทางสังคมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ .01