การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่สำคัญคือ 1. เพื่อสร้างชุดฝึกอบรมสำหรับนำ ไปใช้ในการพัฒนาวินัยในตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 และ 2. เพื่อศึกษา ผลของการฝึกอบรมวินัยในตนเองตามแนวทางไตรสิกขาที่มีต่อการพัฒนาวินัยในตนเองของ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูแตกต่างกัน กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ ประกอบด้วยนักเรียนระดับชั้นประถม ศึกษาชั้นปีที่ 5 โรงเรียนวัดตะกล่ำ แขวงหนองบอน เขตประเวศ กรุงเทพมหานคร จำนวน 48 คน ซึ่งแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มตามคะแนนการอบรมเลี้ยงดูได้แก่ กลุ่มรักมาก- ควบคุมมาก 16 คน กลุ่มรักมาก-ควบคุมน้อย 8 คน กลุ่มรักน้อย-ควบคุมมาก 8 คน กลุ่มรักน้อย-ควบคุมน้อย 16 คน นักเรียนในแต่ละกลุ่มถูกสุ่มเข้ากลุ่มทดลองและ กลุ่มควมคุมกลุ่มละเท่า ๆ กัน ดังนั้นจึงมีนักเรียนในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 24 คน กลุ่มทดลองได้รับการฝึกอบรมตามแนวทางไตรสิกขาเป็นเวลา 11 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการฝึกอบรมตามวิธีปกติเป็นเวลา 11 สัปดาห์ มีการวัดวินัยในตนเอง ของนักเรียนในกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมก่อนการฝึกอบรมเมื่อสิ้นสุดการฝึกอบรม และเมื่อสิ้นสุดการฝึกอบรมแล้ว 1 เดือน ผู้วิจัยได้ทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ย คะแนนวินัยในตนเองของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยการวิเคราะห์ความแปรปรวนสาม ทางแบบวัดซ้ำ (Three-way ANOVA,Repeated measures,two between-subjact factors and one within subjact factor) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนที่ได้รับการฝึกอบรมวินัยในตนเองตามแนวทางไตรสิกขา มีวินัย ในตนเองสูงกว่านักเรียนที่ได้รับการฝึกอบรมวินัยตามวิธีปกติ ทั้งเมื่อสิ้นสุด การฝึกอบรมและเมื่อสิ้นสุดการฝึกอบรมแล้ว 1 เดือน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ ระดับ .01 2. นักเรียนที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูแบบรักมาก-ควบคุมน้อย เมื่อได้รับ การฝึกอบรมวินัยในตนเองตามแนวทางไตรสิกขา มีวินัยในตนเองไม่แตกต่างอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติจากนักเรียนที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูแบบรักมาก-ควบคุมมาก แบบรักน้อย-ควบคุมมากและแบบรักน้อย-ควบคุมน้อย